Borstvoeding, zeg het maar

Gisteren zag ik voor het eerst een kolfapparaat. Het ding stond op de cover van de carrièrebijlage van nrc.next als ankeiler voor een artikel over een voor mij nieuwe problematiek: het ontbreken van een ‘comfortabel kolfplekje’ op de werkplek voor vrouwen die na zes maanden zwangerschapsverlof nog steeds door willen gaan met het geven van borstvoeding. In plaats van de wettelijk voorgeschreven afsluitbare ruimte met stretcher of bankstel en koelkastje moesten ze het soms doen met een kolfruimte met een deur waarin een raampje zat, waardoor de desbetreffende moeder zich genoodzaakt voelde om met de rug naar de deur te gaan zitten.

Het leek me verschrikkelijk voor die vrouw, maar schrijnend dan toch niet. Ook in De Telegraaf en het Nederlands Dagblad las ik citaten van vrouwen die klaagden over ondermaatse kolfruimtes. Het zal er wel mee te maken hebben dat het deze week ‘Wereld Borstvoedingweek’ is, een jaarlijks terugkerende ‘feestweek’ waarvan de slogan dit jaar ‘Aan het werk met borstvoeding: het werkt!’ is.

Ik had wel eens betere slagzinnen gehoord, maar van een organisatie die in eerdere jaren zinnen als ‘Borstvoeding: een streven naar leven’, ‘Borstvoeding doe je samen!’, ‘Borstvoeding bruist’ en ‘Borstvoeding, zeg het maar’ verzon, kon je misschien niets creatievers verwachten.

Ik had natuurlijk wel eens gehoord van de ‘borstvoedingmaffia’, van vrouwen die nogal fanatiek vinden dat alle vrouwen borstvoeding kunnen en moeten geven, maar ik had daar geen beeld bij. Met het aanstaand vaderschap in het verschiet blijken ze overal te zitten. Vermomd als buurvrouw, vriendin, moeder, collega of verloskundigen kregen we ze de laatste tijd over de vloer. Het begon altijd met het stellen van de voorzichtige vraag of de vriendin al wist wat ze ging doen, fles of borst, wat binnen een paar minuten kantelde in een nogal fel beleden standpunt voor borstvoeding. Dat de vriendin het nog niet wist en dat het mij niet uitmaakte, was olie op het vuur.

Eentje, een buurvrouw, zei: „Waar een wil is, is een weg.”

Met het geven van borstvoeding is iets vreemds aan de hand. Tik het woord in op Twitter en je ontmoet vrouwen die trots foto’s plaatsen van zichzelf met het kind aan de borst.

‘Al negen maanden borstvoeding. Trots. #Enwegaannogevendoor.’

Het was een raadsel waarom, maar ze wilden het schijnbaar heel erg graag delen.

Misschien dat ‘Borstvoeding, bemoei je met jezelf’ een goede slogan voor de volgende ‘Wereld Borstvoedingweek’ is.