Ernst en Franse clichés

Meisjes in zomerkleren. Die dartelen en nodig volwassen moeten worden. In zwart-wit. Je moet als filmmaker lef hebben om het grootste Franse filmcliché ter wereld te tarten. Dat is het eerste wat je denkt als je Tu dors Nicole ziet: typisch een Franse zwart-witfilm over fladdermeisjes. Er schuilt een addertje onder het gras: regisseur Stéphane Lafleur is niet echt Frans , maar Frans-Canadees, waardoor zijn film alleen een Franse coming-of-agefilm líjkt. Door de taal, de luchthartige doelloosheid van de plot, en dat zwart-wit. Dat is, omdat de film op 35mm gedraaid is, fluweelzwart als houtskool of carbonpapier. Zwart is ook de humor. En de blik op de 22-jarige protagoniste die moet ontwaken. Het doet denken aan Frances Ha van Noah Baumbach, al was die film strakker en grappiger. Lafleurs komedie lijkt lichtvoetig, maar flirt met ernst: Nicoles slapeloosheid is mogelijk een symptoom van iets groters, al blijft in het midden wat. Aan de andere kant zijn die wallen onder haar ogen ook gewoon sexy.