Als je niet weg wilt uit Almelo

Dertig gezinnen willen niet naar een ander azc. Ze hebben er een leven opgebouwd, zeggen ze. Vanmiddag diende er een kort geding over.

Anna beschildert een verhuisdoos uit protest tegen haar verhuizing. „Hier hebben we rust. Gun ons voor nu een veilig plekje waar we zonder stress kunnen wachten tot onze toekomst bekend wordt.” Foto Kees van de Veen

De rechter is hun laatste hoop, zeggen Violetta (16) en Anna (14). Ze willen niet weg uit het asielzoekerscentrum in Almelo. Hier hebben ze hun school, hun vrienden. Verhuizen betekent wéér opnieuw beginnen.

Het Centraal Orgaan opvang asielzoekers (COA) heeft de huidige gezinslocatie van het azc in Almelo nodig voor de opvang van nieuwe asielzoekers. Dertig gezinnen krijgen volgende week een nieuwe plek. Zo zal Violetta met haar familie naar het Friese Burgum gaan, en Anna en haar familie naar Goes, in Zeeland.

Dat willen de kinderen niet. Ze benaderden Defence for Children, dat vaker asielzoekers heeft geholpen bij verweer tegen een verhuizing. De hulporganisatie vond een advocaat bereid de dertig gezinnen – 108 mensen van wie 52 minderjarigen – te vertegenwoordigen. Het kort geding dient vanmiddag in Den Haag.

Violetta en Anna vertellen graag over hoe goed ze het in Almelo hebben. „Het gaat niet zozeer om de stad”, zegt Violetta. „Maar hier hebben we rust. Gun ons voor nu een veilig plekje waar we zonder stress kunnen wachten tot onze toekomst bekend wordt.”

Een deel van de asielzoekers staat onder behandeling van een psycholoog of psychiater, bijvoorbeeld voor een posttraumatische stressstoornis. Anna: „We wonen hier nu zeven jaar. Mijn moeder en broer worden al zes jaar behandeld. Als we verhuizen moeten ze alles nog eens vertellen.” Haar broer Aram (16) knikt. „Dat verhaal... Ik kan het niet nog eens zeggen tegen iemand die ik niet ken.”

Maar vooral vindt iedereen het jammer dat ze hun school moeten opgeven, zeggen Violetta en Anna. Ze zouden zich elders opnieuw moeten inschrijven, vertraging oplopen, examens missen of een nieuwe stage moeten zoeken. Violetta: „Ik wil graag dokter worden en nuttig zijn voor Nederland.”

En als ze dan toch verhuizen, laat het dan met alle gezinnen naar dezelfde locatie zijn. „We zijn als een grote familie geworden hier”, zegt Anna. Haar moeder mengt zich in het gesprek. „Ik schrik ervan hoe ze praten. Een kind moet kind zijn. Maar deze vakantie denken ze als volwassenen, door alle onzekerheid.”

Vier dozen en een fiets de man

Vier verhuisdozen en één fiets per persoon. Dat mogen ze meenemen, zo staat in een brief van het COA. Maar in vier dozen krijgen ze hun bezittingen niet mee, zegt Anna. „We hebben na al die jaren niet alleen kleding, maar ook spullen. Het is toch zonde om die weg te gooien. We hebben ook geen geld voor nieuwe.”

Als protest tegen de verhuizing hebben de kinderen op hun oude basisschool, Het Palet, verhuisdozen beschilderd, die meegaan naar het kort geding. Dat zal door tientallen asielzoekers worden bijgewoond. „Misschien maak ik ’m wel zwart”, zegt Anna voor het verven. „Want onze gedachten zijn nu ook zwart.”

Ook burgemeester en wethouders van Almelo zijn tegen de verhuizing van de gezinnen. „De rechten van het kind zijn niet gediend met deze verhuizing”, zegt wethouder Irene ten Seldam (welzijn, CDA). „We hebben een goede verstandhouding met het COA, maar dit gaat ons te snel.”

De gemeente spreekt vandaag opnieuw over de situatie met Gerard Bakker, bestuursvoorzitter van het COA. Ten Seldam: „Wij zijn niet tegen het vertrek van gezinnen uit Almelo; dat is beleid. Maar het zou een gefaseerd, organisch proces moeten zijn.”

Het COA beseft welke impact een verhuizing heeft, zeker op schoolgaande jeugd, zegt een woordvoerder. Hij spreekt van een „moeilijke, maar noodzakelijke beslissing”. De opvangplekken in Almelo zijn snel nodig, gezien de „ongekende instroom” van asielzoekers. „Wij zetten ons in om de verhuizing zo min mogelijk belastend te laten verlopen.”