Design wijn

Vorig jaar was het de sleeve die in wijnetikettenland de kop opstak, de flesomvattende¸ kleurige hoes die beter opviel in het woud van flessengroen en extra ruimte bood aan extra wervende boodschappen.

Wijnfles werd peperbus, reclamezuil.

Thans vallen er weer nieuwe sfeer verhogende emballagetrends te bespeuren.

Zo is daar een nadrukkelijke hang naar het verleden zichtbaar via de retrolook. Vooral de inkopers van Ahold (Albert Heijn en Gall & Gall) blijken ervan geporteerd.

Bij de grootgrutter treft u uit Frankrijk onder andere La Belle Angèle, Les Dauphins en Louis Max in de schappen..

Grootslijter Gall & Gall gaat terug in de tijd met Terrasses de Moulinas.

Zoekt u anders vast een leuk tafeltje. En wilt u rood, wit of rosé?

Voorts heb ik in de zee aan proefflessen die bij mij tegen de plinten klotst ook opvallend veel etiketten waargenomen vormgegeven in wat ik voor het gemak maar ‘het schoolbordendesign’ noem.

En ook daarin voorziet AH trouwens. Maar nu leidde de reis naar Italië.

Neem bijvoorbeeld het etiket van hun Calatrasi & Miccichè 2014. Weliswaar zijn het zwarte letters op een wit vlak, maar omgekeerd ben ik er ook een fiks aantal van tegengekomen.

Het is de vormgeving waarmee grootstedelijke koffie-hang-outs (‘Mag ik een decaf latte macchiato en de code van de wifi?’) en de als paddenstoelen opkomende bier- en grillbars (let op: rillettes is de nieuwe kruidenboter) tegenwoordig hun waren aanprijzen

Toen eentje het deed was dat nog onderscheidend. Nu is het net zo gemeengoed als een jurkje van H&M.

Enfin, genoeg getrendwatcht. Gaan we voor de vormgeving of valt er ook wat fatsoenlijks te drinken? Welaan, die Calatrasi & Miccichè is gelukkig in ieder geval geen mainstream-chardonnay. Die werd door inkopers van Appie op Sicilië ontdekt, alwaar local hero grillo zich aan de marsala ontworsteld heeft.

Smaakt een beetje als rijpe appels van een biomarktje. Zo eentje waar leuke jongens met een baard en een knotje hun zelfverbouwde fruit verkopen. Waar verderop trouwens zo’n leuke vrouw, die uit Syrië gevlucht is, een kraampje heeft. ‘Die was daar wel hersenchirurg, hoor’, weten de bakfietsmoeders die er hun Rens Kroes ingrediënten komen halen.

Ontberingen. Vrachtwagens. Calais. Slapen onder een plastic zeil met 642 anderen. Maar ze heeft nu toevallig wel mooi de lekkerste abrikozen van de postcode.

En dan staat verderop nog dat kleine boertje, met die verse zure room. Smeuïg, fris, oprecht, eerlijk, puur.

Zoals vroeger, zoals vroeger.

Uit de tijd dat winkeliers nog hun met de hand beschreven borden op de stoep zetten, waarop de verse aanvoer stond aangekondigd.

Kip bijvoorbeeld. En omdat de wijn bio is een scharreleditie natuurlijk.

En graag gegrild. Smaakt heel goed. De druif heet per slot van rekening ook grillo. Ezelsbruggetje.

En nose to tail. hè. Ja, ook het snaveltje. Gaan we ook weer wat lekkers van maken.

We gooien niks weg natuurlijk.

Toen niet uit armoe. En nu ook niet meer.

Want dat is helemaal in.