Melancholia

(Lars von Trier, 2011). Schitterend is de Gotterdämmerung waarmee Von Trier Melancholia begint: in strak gestileerde beelden komt alles wat later betekenis krijgt in extreme slow-motion voorbij. Justine (Kirsten Dunst) die als Ophélia tussen de waterlelies drijft en door een kluwen touw ploegt. Zo ervaar je een depressie, zegt zij later: als waden door grauwe wol. Dan horen wij ook voor het eerst de ouverture van Wagners Tristan und Isolde: die keert nog zo’n vijf maal terug. Twee Zusters in de Apocalyps, zo kan je Melancholia samenvatten. Met Claire (Charlotte Gainsbourg) als contrapunt van Justine: praktisch, monter en doortastend. Juist zij raakt in paniek als de aarde dreigt te vergaan.