Van 90 euro kun je toch niet leven?

„Ik moest toch wat.”

Postvakjes van een studentenhuis in Delft. Foto Erik van ’t Woud/ANP

Negen maanden lang stond ze ingeschreven in een studentenhuis in Groningen, terwijl ze bij haar ouders in een twee-onder-een-kapwoning in de buurt van Utrecht woonde. Het leverde haar in totaal zo’n 1.350 euro aan studiefinanciering op, waar de toen 23-jarige studente geen recht op had. „Het ging allemaal heel makkelijk, ik had niet het gevoel iets verkeerds te doen.”

De studente, die niet met haar naam in de krant wil, zat in haar eerste jaar psychologie en besloot halverwege het studiejaar dat ze iets anders wilde doen. Ze woonde, werkte en studeerde in Groningen. Ze besloot, in afwachting van het nieuwe studiejaar, terug naar haar ouders te gaan. Studeren deed ze immers niet meer. Ze bleef echter wel ingeschreven staan. Uitwonend. „Ik vroeg een vriend van mij, die in een studentenhuis woonde, of ik bij hem ingeschreven kon staan.” Geen probleem, zei hij.

En dus ging de studente richting de gemeente Groningen om zich in te schrijven. De ambtenaar wist haar te vertellen dat er al elf mensen ingeschreven stonden op dit adres. Drukke boel. Ze knikte. Enkele minuten later waren het er twaalf. „Er woonden eigenlijk maar zeven mensen.” Ook fraudeurs? Niet per se. „Soms vergeten mensen zich uit te schrijven.”

Niet genoeg

Waarom ze het deed? „Ik had geen inkomen. Ik moest toch wat.” De thuiswonendenbeurs, waar ze nog wel recht op had omdat ze nog als psychologiestudent stond ingeschreven, bedroeg toen zo’n 90 euro. „Dat is niks. Daar valt niet van te leven.” En dus bleef ze negen maanden lang zo’n 240 euro overgemaakt krijgen. Maar ook dat was niet genoeg. „Uitgaan, leven, dat kost wel wat meer dan dat.” Even later had ze daarom ook een bijbaantje.

Een geheim maakte ze niet van haar fraude. „Mijn vrienden en ouders wisten ervan.” Niemand zei er ooit iets over. Of ze ooit bang was gepakt te worden? „Nee, absoluut niet. Je hoort wel eens verhalen dat je gecontroleerd kan worden, maar ik ken niemand die dat ooit heeft meegemaakt. Je weet natuurlijk wel dat het niet klopt, maar het was allemaal zó makkelijk.”