Column

Ik kon wel janken, dat mag je gerust weten

Ilja Leonard Pfeijffer kan veel hebben, zelfs een kuthumeur. Maar sommige dingen gaan hem toch echt te ver. Die maken hem witheet van woede.

En ik had toch al zo’n kuthumeur. Ik had belabberd geslapen. Ik had uitgebreid gedineerd en de boel bleef maar opspelen. Ik denk dat ik iets verkeerds gegeten had. Misschien waren het de oesters. Het konijn op Ligurische wijze kon het volgens mij niet zijn geweest. Dat lag er kakelvers bij. Ik vond zelfs een kogeltje in het vlees van het schot hagel waarmee het was omgelegd. Dat is normaal gesproken een goed teken. Ook het wilde zwijn in Barolo was volgens mij in orde. Die beesten schieten ze daar in de buurt. Waarschijnlijk was er iets mis met het tussengerecht, de zalmforellen met amandelen. Als je die niet onmiddellijk bereidt nadat je ze met een loden staafje hebt doodgeslagen, krijg je algauw een potentieel probleem.

Voor de zekerheid nam ik een tablet Proxidol. Dat doodt alle bacteriën. Toen ik na de zoveelste keer terugkwam van de wc en eindelijk zowaar een beetje begon weg te dommelen, begonnen de muggen. Woedend sprong ik uit bed. Ik knipte het licht aan en met een opgerolde oude krant ontketende ik een ware klopjacht. En ik rustte niet tot ik ook de allerlaatste te grazen had, daar ben ik toevallig een heel rare jongen in. Wollt ihr den totalen Krieg? Ik had een bloedbad aangericht op het behang. Kutbeesten.

Maar tijdens de jacht had ik een glas Coca Cola omgegooid dat naast mijn bed stond en dat was over mijn schoenen gegaan. Die zijn van struisvogelleer. Dat is niet zielig, want die beesten fokken ze gewoon op farms. Maar het is heel zacht en delicaat leer en struisvogels en cola zijn geen goede combinatie. Ze waren totaal naar de knoppen. En die dingen kosten nogal wat.

Dus ik was al chagrijnig toen ik wakker werd. Zag ik daar zo’n joekel van een kakkerlak doodleuk over de keukenvloer scharrelen als een peuter in de Efteling. Ik heb zo’n kuthekel aan die beesten, dat mag je gerust weten. Maar daarom heb ik altijd Baygonspray in huis. Daar hebben zij zelfs niet van terug. En dan nog even met je volle gewicht erop. Take that, motherfucker.

Toen zat ik eindelijk aan mijn ontbijtje, toastje kipfilet en krabsalade, stukje beenham erbij en filet américain, en startte ik internet op om het nieuws van de dag tot mij te nemen. Nou kan deze jongen veel hebben, zelfs met een kuthumeur. Maar sommige dingen gaan te ver. Die maken mij werkelijk witheet van woede.

Bleek er een of andere klootviool een leeuw te hebben doodgeschoten. Gewoon voor de fun. Dan ben je voor mij gewoon een crimineel, erger nog dan Adolf Hitler. Zo’n prachtig beest. Hij had zelfs een naam. Cecile. Ik kon wel janken, dat mag je gerust weten.