Uitgesproken melancholisch

Het is een bromance: Australiër Ry Cuming en Duitser Frank Wiedemann. Cuming is de gevoelige charmeur, Wiedemann de bescheiden nerd in hun project Howling.

Foto Michael Mann

Een punkklassieker als ‘Smells Like Teen Spirit’ aanraken, je moet het maar durven als indiezanger en houseproducer. „Als Patti Smith het kan, kunnen wij het ook”, zegt de Australische singer-songwriter Ry Cuming over Howlings Nirvana-cover. „Je kunt wel uit veiligheid dat ene nummer van In Utero kiezen dat niemand kent. Maar wij dachten: laten we brutaal zijn. Mensen vinden het geweldig of verschrikkelijk, er zit niks tussenin. Dat is mooi, we willen geen muziek maken voor de middenmoot. We willen mensen raken.”

Een Australische surferboy die huilerig zingt en een wat klinisch ogende muzieknerd uit de Duitse zetel van het Hooggerechtshof, het lijkt een onwaarschijnlijke combinatie. Howling is, vrij letterlijk, de uithalende stem van Ry Cuming (31), voorman van Ry X en The Acid, met de trage housebeats van Innervisions medeoprichter Frank Wiedemann (42), beter bekend als helft van producer en dj-duo Âme. En al lijkt die combinatie onwaarschijnlijk, Howling werd in de remix van Âme een gigantische zomerhit in 2012. Afgelopen mei verscheen hun eerste gezamenlijk album, Sacred Grounds. Een album vol gevoelige houseballads waar het liefdesverdriet nooit ver weg is, maar de broeierigheid van een nieuwe romance lonkt. ‘Cold I fell into your skin/On the night you led me/Under your sin/You had me howling’, zingt Cuming, zichzelf begeleidend met verleidelijk gitaartokkel, gesteund door Wiedemans stuwende drums.

Qua muziek zitten ze in het schemergebied tussen indieband en downtempo house, vergelijkbaar met Bob Moses of het werk van Nicolaas Jaar. Alleen heeft de muziek van Howling, de naam zegt het eigenlijk al, een uitgesproken melancholische bijklank. Live is het een emotionele deken van gevoelige liedjes die je omwikkelt. Tijdens hun eerste show in Nederland gaat het rookalarm halverwege af in de Melkweg. Beginnersfoutje. De rokerige live show, perfect voor in een klamme festivaltent, wordt vooral gemaakt door het lichtontwerp van Children of The Light – hetzelfde duo dat het design deed in nachtclub Trouw en de visuals verzorgde voor Darkside, de indieband van Nicolas Jaar en Dave Harrington. De lichtflitsen die synchroon in minimalistische strepen op de rook in de gitzwarte zaal afketsen, dragen enorm bij aan de intieme sfeer.

Met zijn tweeën zijn ze een komisch duo: Cuming de gevoelige charmeur, Wiedemann de bescheiden nerd. De verse bromance wordt verbeeld in grappen in de kleedkamer voorafgaand aan hun albumpresentatie. Cuming: „Veel mensen nemen aan dat ik de zanger ben en Frank de producer, maar zo werkt het niet. Ik breng net zoveel tijd achter de computer door.” Wiedemann: „Het enige wat ik hem laat doen is... Cuming: „Kickdrums!!” Wiedemann: „Haha. Nee, de zang.”

Crisis

Het ‘stel’ kent elkaar sinds 2011, ze werden aan elkaar voorgesteld door een vriend via Skype. Hij ging door een moeilijk tijd, zij waren beiden steunpilaar – ieder aan een andere kant van de wereld. Vervolgens worstelden ze tegelijkertijd met een relatiebreuk en ze verhuisden. De Australische Cuming van een piepklein dorpje op het Australische platteland naar Los Angeles, Californië. Wiedemann verliet zijn toenmalige vriendin en thuisstad Karlsruhe voor werk en vrienden in Berlijn. Cuming: „Een existentiële crisis, jezelf herontdekken, we doen al dat soort dingen tegelijkertijd.”

Ze ontmoetten elkaar in Berlijn, waar ze spontaan begonnen te musiceren. Wiedemann: „In het begin probeerde ik zoveel mogelijk weg te blijven van een housebeat.”

Het origineel voor Howling had Cuming opgenomen in Los Angeles, nadat hij zich een jaar had „teruggetrokken van de commerciële wereld”. „Een hele introverte periode.” Hij stuurde de track naar Wiedemann, die na zijn verhuizing ook in een vacuüm zat. Wiedemann: „Ik vond het heel goed. En ik had onmiddellijk wat ideeën om het nog beter te maken.”

Cuming: „Een kickdrum. Uhm-uhm-uhm-uhm.”

Wiedemann: „Haha, nee. Maar ik had iets nodig dat geschikt was voor de club.” Een dag later probeerde hij zijn remix uit in Watergate, een club in Berlijn. „De reacties waren ‘intens’.” Toen Dixon de track in zijn Boilerroomset draaide, ging Howling viral, nog voor het was uitgebracht.

Na dat ene nummer gingen ze ieder door met eigen projecten. Cuming maakte het album Liminal met The Acid, Wiedemann maakte onder meer een remix-cd voor een balletopera in Berlijn. Pas een jaar later ging het duo samen toeren, met nauwelijks materiaal. Wiedemann: „Onze tweede single was toen al uit, die speelden we, net als vroege versies van ‘X-machina’ en ‘Litmus’. We hadden zo’n zes nummers.”

Vaders

Onderweg namen ze in studio’s in Zürich en Berlijn meer nummers op – die vormen de basis voor hun album, de titels verwijzen naar de plaatsen waar de muziek is ontstaan. In Londen konden ze een studio gebruiken van een vriend, in Zürich kreeg Cuming inspiratie tijdens de soundcheck in een club. „Toen hebben we mijn microfoon op de laptop van Frank aangesloten. We vroegen al het personeel in de club om heel stil te zijn. Dat is de versie die we voor het album hebben gebruikt.”

Beide mannen zijn afgelopen jaar vader geworden. Cuming: „Je denkt dat je het toeren opgeeft en alleen maar thuis blijft bij je kind, maar zo werkt het niet. Je wilt juist laten zien hoe je onafhankelijk en geïnspireerd kunt zijn.”

Ze waren er niet op uit om een album te maken, zegt Cuming. Het idee was om „het moment te vangen” tijdens de tour. „Er waren geen regels – ik kende geen houseregels. En Frank kende geen indie-songwriting concepten. En dat was een heel bevrijdend gevoel.”