Stiekem met ze gemixt

Ross Birchard alias Hudson Mohawke (29) zit bij het label van Kanye West, had succes met TNGHT en staat bekend om zijn explosieve beats en shows. Maar als muzikant was hij toe aan een nieuwe fase.

Foto Chad Batka/The New York Times

Als kleine jongen deed Ross ‘Hudson Mohawke’ Birchard in zijn eentje de gabberdans in zijn slaapkamer in het Schotse Glasgow. Hij was tien jaar oud en had cassettebandjes vol met Thunderdome-muziek die zijn oudere neef hem gaf. De Nederlandse beats openden zijn oren en ogen.

„Naast popmuziek en platen van mijn ouders, kende ik nog niet zoveel”, vertelt Birchard aan de telefoon vanuit Londen. „Gabber sprak me direct aan. Er was een hechte band tussen Schotland en Nederland; die muziek was gigantisch in Glasgow. Het was de eerste elektronische muziek die echt mijn aandacht trok en veranderde mijn visie op muziek en het leven volledig. Deze muziek was van mij.”

Nu, op zijn 29ste, is Hudson Mohawke een grote naam in de internationale elektronische muziek. Hij is als producer getekend op het label van hiphopsuperster Kanye West en werkte met hem aan cruciale tracks als ‘Mercy’, ‘Blood On The Leaves’ en ‘I Am A God’. Met Canadees Lunice populariseerde Birchard in 2012 als duo TNGHT een instrumentale dancevariant van de in zuidelijke hiphop gewortelde trapmuziek. En solo veroverde hij de internationale clubscène met zijn verwoestende producties en duizelingwekkende liveshows.

Op het recente Lantern, zijn tweede studioalbum, is van die wereldsuccessen weinig terug te horen. Het is een plaat die, voor een producer die al jaren glorieert in bombast, ook opvallend veel subtiele momenten kent. Minder festivalbangers, meer sfeervolle popproducties. Birchard werkt op het album met zangers als Antony, Miguel en Jhené Aiko, in plaats van grote Amerikaanse hiphopnamen.

Ruimte voor vocalen

Hij wilde altijd al met zangers werken, vertelt Birchard. De eerste plaat die hij produceerde, was een R&B-bootleg. „Ik maakte mijn eigen productie bij a capella’s die ik van internet haalde. Ik kon nog niet met die artiesten zelf werken aan een plaat, dus deed ik het zo.” Hij maakte al wel beats voor lokale rappers in Glasgow, maar kreeg van hen vaak het verwijt dat in zijn experimentele producties te weinig plek overbleef voor hun bijdrage. „Daarom ging ik me focussen op instrumentaal werk. Op mijn nieuwe plaat hoefde ik niet meer te werken met geripte a cappella’s. En wilde ik wel ruimte openlaten voor vocalisten.”

Voor Lantern heeft de producer zich losgerukt van het computerscherm, vertelt hij. Hij investeerde flink in een studio vol fysieke apparatuur. „Steeds meer mensen minimaliseren hun set-up: een laptop, een klein keyboard en dat is het. Maar het verandert mijn geluid wanneer ik echt met synthesizers en andere apparaten werk in plaats van alleen met de muis”, zegt Birchard. „Ik ben dan meer gefocust op melodie en structuur. Als je alleen voor een computerscherm zit, is het makkelijk volledig in de techniek te verdwijnen.”

Doorslaggevend was zijn deelname aan de studiosessies voor het baanbrekende album Yeezus van Kanye West uit 2013, zegt de Schot, waarin talloze producers en muzikanten samenwerkten aan één nummer. „Ik realiseerde me dat je geen vijfhonderd geluiden nodig hebt om een goed nummer te maken. Dat kan ook met drie geluiden. Ik was daarvoor nooit zo goed in samenwerken met andere muzikanten. Maar het helpt tegen alle verleidingen van de techniek wanneer iemand zegt: oké, dat klinkt geweldig, laten we verdergaan.”

Europeanen nemen het over

Birchard is een aanjager van de almaar toenemende kruisbestuiving tussen hiphop en dance die al jaren onder meer de Amerikaanse hitlijsten domineert. De populariteit van die mengvorm had hij zich een paar jaar geleden niet kunnen voorstellen, zegt hij. „Ik ben geen fan van de commerciële EDM-kant, maar muzikaal vind ik het interessant dat nu veel Europeanen die wereld overnemen. De Amerikaanse mainstream staat nu veel meer open om onbekende Europese producers te benaderen, te experimenteren en samen te werken aan echt nieuwe muziek.”

Birchard zelf trok zich, na zijn successen met Kanye West en TNGHT, een tijdlang terug in zijn persoonlijke studio in Londen. Het was alsof hij tussen alle megasuccessen door zijn particuliere muzikale droom moest beschermen, beaamt hij. De als tussendoortje bedoelde trapsensatie TNGHT had hij nog veel „gigantischer” kunnen maken, zegt hij. „Maar ik zou er creatief geen plezier meer in hebben gehad. Het hoeft allemaal niet zo groot. Ik had nu de vrijheid om aan het soloalbum te werken dat ik altijd al wilde maken. Ik ben een tevreden muzikant.”