Waar zijn de echte mensen?

Mijn onderkapper, Melanie, gaat graag naar festivals. Hardstyle-festivals gelukkig, want aan fijngevoelige treuzelaars heb je niets bij het leegroven van je bikinilijn. Als je met brute kracht gefileerd wordt, is er geen betere afleiding dan de real life stories over een groep Hoofddorpse vrienden op Camping 7 in Biddinghuizen. Alsof MTV’s The Real World aanstaat, maar dan met meer speed, vuurwerk en Cavello’s op de achtergrond.

Melanie vertelt over vrienden die te hard gaan en nooit meer kunnen slapen, verbroken relaties, bijna vechtpartijen, de emotionele closing ceremony met vuurwerkkanonnen en seks in een koepeltent. Met kruimels in je bilnaad, stinkende lijven en een buurman naast je. Melanie vertelt over het echte festivalleven. En dat hoor je te weinig.

Festivals, oorspronkelijk bedoeld als vrijstaat waar de overprikkelde yup even los in de kooi kon, zijn verworden tot marketingtool. Onderworpen aan de supervisie van sociale media. Aan het smiling fascism, de druk om 120plus likes bij elkaar te harken terwijl je met je BOEF-trui en perfect gelakte teennagels door je Instagramfilters swipet. Een festival is nu net zo spannend als een terrasje pakken met beveiligingscamera’s.

Ging je in 2003 naar Dance Valley, dan stond de palingvisser uit Purmerend anoniem pillen te beuken naast een Zuidas-bankier. Ander soort mensen ontmoeten dan Trudy van kantoor was reden op zich om te gaan. Festivals waren geestverruimend in meer dan de chemische zin van het woord.

In 2015 zijn festivals het terrein van borrelende BOEF-meisjes, met allemaal hetzelfde fantasieloze uniform. De gemiddelde bezoeker is bezig met zichzelf, zijn telefoon en de mening van minimaal honderd anderen. Hoogtepunt van die vertrutting is misschien wel de Facebookpagina Humans of Festivals – goed gejat van Humans of New York. De festival rip-off etaleert kazige quotes van mensen met de diepgang van een platgeslagen rijstwafel. „Ik heb zoveel mensen ontmoet vanwege mijn kledingstijl”, zegt een meisje met een hysterische kleurplaatprint-croptop. „Including my boyfriend.” Oké. Dus je vriend viel op je vanwege je kleding...

Om extra shares te scoren is de Nederlandse site in het Engels. „It fills me with joy when I see people dancing straight from their heart”, zegt een kaalgeschoren mooiboy „Hun lichaam wordt gecontroleerd door muziek, niet door anderen.” Amen, ouwe geilpik.

Twee Libelle-vrouwen proberen de traanklier te raken met een verhaal over „prince charming”, een „kleine jongen” die ze huilend tegenkwamen aan het einde van Milkshake. „Hij was in zijn twintiger jaren. Hij was verdrietig omdat zijn telefoon leeg was, zijn geld op en zijn vrienden weg. Weet je wat wij hebben gedaan? We hebben hem een kaartje voor de afterparty gegeven.” Boehoe. Dus een jankende volwassen man heeft jullie een kaartje afgetroggeld voor de after en is hem daarna gepeerd? Bravo.

Als je nu met je ogen hebt geknipperd is het tijd voor antidepressiva.

Humans of New York is een succes omdat verhalen over opgroeien in de Bronx met kakkerlakken in je doos cornflakes en negen broertjes en zusjes in bed nou eenmaal hartverscheurend zijn – Ghostface Killah heeft er niet voor niets een dikke hit over geschreven. Echt leed raakt je.

Maar dansende mensen en munten die op zijn?

Waar zijn de verhalen over verbroken relaties, grensverleggende gesprekken, bloedende harten en hielen? Waar zijn de echte mensen?

Ik mis soms een beetje Melanie op festivals. Misschien is het tijd voor een hardstyle-tent.