Hallo hamka’s,dag schoonheidsideaal

Haar dijen kunnen met gemak iemand smoren en ze kan een shotglaasje balanceren op haar grootste borst. Haar lichaam zal nooit ‘zomerklaar’ zijn – en dat is helemaal oké, schrijft Alma Mathijsen.

Foto Sanne de Wilde

Ik was met vakantie en zag alleen maar knappe mensen om me heen. Het begon in San Remo, een stad aan de Italiaanse kust, ooit het toevluchtsoord van Charles Dickens, F. Scott Fitzgerald en Franz Liszt, nu een schim van de allure die het toen had. Al maakte dat niets uit voor de populatie knappe mensen. Wanneer ik aan het zwembad lag, vroeg ik me af of de meisjes met zijn allen hadden afgesproken hun weelderige lokken naast mij te draperen. Ook de jongens leken perfect. Hun buiken waren strak, hun broekjes sloten naadloos aan, zelfs als ze gingen zitten vormde er zich alleen een rimpel vlak onder de borstkas.

Ik keek naar beneden om mijn bikinibroekje te inspecteren, een groot gedeelte werd geblokkeerd door mijn buik. Waar, oh god, ook nog een verdwaalde haar groeide die ik in het gedimde licht van de hotelkamer niet had opgemerkt. Ik herinnerde me de keer dat een vriend me vroeg, terwijl we langs de Amstel aan het zonnen waren, of ik niet beter een badpak kon dragen. Waar hij op doelde was duidelijk.

Ik heb niet wat je noemt een summer ready-lijf, een term waar vrouwenbladen in deze tijd van het jaar rijkelijk mee rond strooien. Ik heb borsten van aanzienlijke omvang, de linker net wat voller dan de rechter. En ja, als ik wil kan ik een shotglaasje balanceren op de grootste tiet, al heb ik de volgende dag dan wel rugpijn. Mijn billen passen niet in de grootste maat spijkerbroek van een reguliere winkel, daarom draag ik al jaren jurkjes. En mijn dijen kunnen zonder enige vorm van spierkracht met gemak iemand smoren.

‘Oh, dit voelt zo lekker!’

Ik kan niet zeggen dat het er allemaal afschuwelijk uitziet, helemaal niet. Aan het einde van de nacht, wanneer er nog maar een paar meisjes over zijn in de club, ben ik vast een aanlokkelijke keuze. Sommige liefhebbers houden wel van enige weelde, maar de meeste mensen beoordelen elkaar op afwezigheid daarvan.

In San Remo waren vrouwelijke vormen in elk geval niet de standaard, noch in Parijs waar ik op dit moment verblijf. Daar word ik op zijn vriendelijkst gezien als een ‘grote vrouw’ en op de minder vriendelijke wijze als een ‘reuzin’. Een paar dagen geleden pakte een Frans meisje mijn bovenarm vast, rolde het vet over en weer en kirde: ‘oh, dit voelt zo lekker!’

Tijdens een schoolreisje naar de dierentuin mochten we ooit een baby-kaaiman aaien om te weten hoe de schubben op zijn rug voelden. Zijn bek was dicht getapet en de verzorger klemde hem stevig tussen zijn oksel. Al was het lijden van dat beest aanzienlijk groter, met dat meisje gillend van plezier en angst voor het onbekende aan mijn arm, begreep ik iets van zijn pijn.

En toch verschaft mijn postuur een heerlijk soort vrijheid. Wanneer de perfect gestylde vrouwen aan het zwembad in San Remo baantjes wilden trekken, duurde het minstens een kwartier voordat ze in het water lagen. Eerst moesten de benen zorgvuldig worden ingesmeerd, dan moest het haar gekamd worden tot een staartje dat precies boven de waterspiegel uitstak en vervolgens moesten de hakken aan worden gedaan om vijf stappen naar het trappetje te zetten om ze daar weer uit te trekken. Het zag er allemaal fantastisch uit, maar mijn bommetje voelde toch vrijer.

Een paar dagen geleden, op een broeierige avond, struinde ik over de kade van de Seine op zoek naar een plekje om te zitten. Ik liep langs talloze vriendengroepen, op kleedjes waren hun thuis bereide of in de delicatessenwinkel gekochte quiches, salades niçoises en citroentaarten uitgestald. Het leek of ze er al uren zaten, en toch, het eten was nog in overvloed aanwezig. Af en toe trokken de vrienden met twee vingers een stukje cake los en speelden daar minuten lang mee om wanneer ze echt niet anders konden er een hapje van te nemen. Weliswaar duidelijk genietend van de kwaliteit, daarentegen zonder de overgave waarmee ik een zak patat kan opeten.

Ik heb een aantal jaren geleden bij verschillende coaches rondgelopen om het figuur van de Franse en Italiaanse meisjes te krijgen. Een van hen nam me mee naar de supermarkt om aan te wijzen wat wel en niet gezond was. Dat bleekselderij een negatieve calorie is wist ik niet (of die überhaupt bestaan valt ook te betwijfelen), dat een reep chocolade met smarties slecht is wel.

Ja, alle tiramisu met frambozen alsjeblieft

Een voedingscoach wilde weten op welke momenten van de dag ik at en welke emotie ik daarbij ervoer. Ze leek niet te willen begrijpen dat ik eten gewoon erg lekker vind en om die reden vaak graag nog wat wil. Meer tiramisu met frambozen? Ja, alle tiramisu met frambozen asjeblieft. Toen ze voorstelde dat ik de komende maanden alleen aan een tafel zou eten zonder afleiding van welke vorm dan ook, besloot ik niet meer bij haar op spreekuur te komen.

Ook heb ik een tijdlang in een afgesloten doorzichtige cabine oefeningen gedaan. Een futuristisch beeld, een tiental vrouwen (mannen heb ik daar nooit gezien) die allemaal in hun eigen capsule heel traag hun benen optrokken. Een half uur in de cabine zou vergelijkbaar zijn met drie uur trainen in de sportschool. Het enige resultaat dat het voor mij opleverde was dat ik me aan het einde van de sessie behoorlijk belachelijk voelde.

De reden dat ik langs al die goeroes liep, was duidelijk: ik wilde een lijf dat niet bij me hoorde. Mijn lichaam zal nooit bestempeld worden als klaar voor de zomer en het is oké. Ik accepteer dat ik nu eenmaal meer hou van een zak hamka’s, dan van joggen. En dat is een keuze die je kunt maken, net zo goed als je kunt kiezen voor een perfect lichaam. Vaak gaat men ervan uit dat iets vollere mensen graag zouden afvallen. Het is een impliciete aanname die de vrouwenbladen ook herbergen. Ik kies ervoor mijn energie in andere zaken te steken, zoals mijn werk, naakt koken en schelden op het verkeer. Wanneer ik pompoenravioli in een salie-botersaus eet, vraag ik me niet af hoeveel sit-ups dat ik de volgende dag moet doen om de calorieën eraf te trainen. Op zo’n moment denk ik alleen aan de pasta in mijn mond. Het verschaft een vrijheid om niet meer te hoeven voldoen aan het schoonheidsideaal.

Dat werd me nog eens extra duidelijk daar in San Remo aan het zwembad. De eerste dag keek ik mijn ogen uit; al die prachtig verzorgde lijven! Ik probeerde mijn benen net zo elegant over elkaar te slaan als zij. De tweede dag zag ik een vrouw met perfecte buikspieren langs de autoroute joggen in de volle zon, haar hoofd liep paars aan. Ik nam een slok ijskoude cola aan het terras. Prima, dacht ik, jij een volmaakt lijf, ik zit in de schaduw en geniet van cola en het uitzicht op jou.