Christine is de baas

Of ze feminist is? Absoluut. Want vaak worden vrouwen nog steeds niet serieus genomen. Christine zelf wordt ondertussen steeds groter: na Frankrijk en België, moet nu ook Nederland vallen voor haar electropop.

Foto DR

Ze zingt pas sinds vijf jaar. Altijd had Héloïse Lettissier (27) een hekel aan haar stem – nog steeds is ze er onzeker over. Al lijkt daar weinig reden voor. Met haar album Chaleur humaine werd ze vorig jaar een revelatie in haar thuisland Frankrijk (meermaals platina). In België belandde ze op nummer 1 met haar single ‘Christine’. Madonna verklaarde al fan te zijn. En ook Nederland ligt aan haar voeten. Nu staat ze op Lowlands.

Ze stelt zich voor als Christine als ze voor een bliksembezoek in Amsterdam is. Die avond treedt ze op bij RTL Late Night, de volgende morgen krijgt ze op 3FM bij Giel Beelen een gouden plaat uitgereikt. Christine and the Queens heet haar project, want dat is het – noem het geen artiestennaam. Christine is een personage dat ze heeft gecreëerd. Een sekseneutraal personage, dat volgens de artieste grotendeels samenvalt met haar persoonlijkheid.

Volgens haar biografie ging het zo. Na een theateropleiding toog ze naar Londen. Ze bezocht een bar waar travestieavonden werden georganiseerd. Geïnspireerd door de acts van dragqueens die daar optraden, beklom ze zelf het podium. „De dragqueens leerden mij dit…” Ze zet een net Brits accent op. „To stop giving shit.”

„Ik wilde een universum opbouwen, een hybride karakter dat niet te plaatsen is. Als vrouw word je geacht er vrouwelijk uit te zien, maar dat beeld is heel beperkt. In reclames hoor je: wees jezelf. Maar wat betekent dat als magazines maar één manier tonen om een meisje te zijn? Ik geloof dat je best een vrouw kunt zijn met behaarde benen en een snor.”

Christine, die zich panseksueel noemt (genderblind), draagt een pak. Ze wil zich niet aan het ideaalbeeld hoeven te conformeren. Niet hoeven te kiezen wie of wat ze is. „Ik heb me daar nooit goed bij gevoeld. Als kindjes spelen kunnen ze het ene moment de prins zijn en vijf minuten later de fee. Zo wil ik het. Christine is wat dat betreft een uitvlucht.”

Het f-woord (feminisme)

Het f-woord valt. Of ze zich als feministe ziet? Geen twijfel: absoluut. „Voor mij is feminisme het streven naar gelijke rechten en kansen voor mannen en vrouwen. Zolang die er niet zijn, ben ik feministe.”

Dat ze als vrouw anders wordt behandeld dan mannen, merkt ze ook in de muziekwereld. Bij de zoektocht naar de beste producer voor haar album (uiteindelijk Ash Workman) werkte ze samen met verschillende opnameleiders en technici, steeds mannen. Vaak voelde ze zich niet serieus genomen. „Het is moeilijk om mensen duidelijk te maken dat ik uiteindelijk de laatste beslissingen neem. Het is mijn product, ik ben de baas. Zoals Joni Mitchell eens zei: als je als vrouw in de studio zit, is het de man naast je die het grote genie wordt genoemd.”

De manier waarop ze zich op het podium manifesteert – met dans, theater en weloverwogen kleding – doet denken aan Stromae. Net als het Belgische fenomeen denkt ze in concepten. Muzikaal zijn ze minder verwant: Christine and the Queens is warme electropop, minimale synths, breekbare, lichte zang over droge beats. Ja, de Franse taal hebben ze dan wel weer gemeen, al is haar album half in het Engels. Wat nog altijd gevoelig ligt in Frankrijk.

„We proberen onze taal te beschermen. Maar mijn vader was docent Engels, ik ben opgegroeid met Engelse literatuur. Sommige mensen denken dat ik mijn ziel verkoop als ik mijn teksten vertaal, maar ik verkoop mijn ziel alleen als ik concessies doe aan wat ik te zeggen heb. Als mijn boodschap in het Engels overeind blijft, dan kan ik aan een veel groter publiek direct overbrengen wat ik wil. Ik vind het wel cool om in het Frans te zingen voor mijn Franse publiek en Engels voor mijn internationale publiek. Dat is toch heel retro?”