Net geen romantiek

Mac DeMarco, artiestennaam van Vernor Winfield McBriare Smith IV, ook bekend van de Canadese knuffelpunk met de soepele hand van songschrijven, heeft op zijn vierde cd slechts 23 minuten nodig. Het hadden er meer mogen zijn, want DeMarco’s muziek is op aantrekkelijke manier zowel achteloos als verleidelijk. Zijn gitaarspel neigt naar vals en z’n manier van zingen is nonchalant, maar in de acht nummers van Another One weeft DeMarco een klassieke songschrijfkwaliteit die zich laat vergelijken met Paul McCartney. DeMarco neigt naar romantiek, zonder te zwelgen of bombastisch te worden. Op tijd zwenkt hij naar een andere toonsoort of slaat hij een ironische hoek om. Hoe wild en woest DeMarco tijdens optredens ook is, op cd laat hij zich horen als crooner die smartelijk kan kwelen en met de bottleneck al evenveel emotie aan zijn gitaarsnaren ontlokt. Another One is meer uitgewerkt dan de vorige cd’s. DeMarco toont zich meester van de achteroverleunende verlokking.