‘A-Rod’ (40) leeft nog, als sporter. Of beter: leeft weer

Honkballer

Na zijn dopingstraf leeft de gisteren 40 geworden slugger op, homerun na homerun.

Alex Rodriguez loopt de honken af na een homerun. De teller staat op 678. Foto Michael Dwyer/AP

Zo kenden ze Alex Rodriguez nog niet, in Amerika. De ster van de New York Yankees rende donderdag in een duel tegen de Baltimore Orioles na een honkslag van een teamgenoot van het eerste honk naar de thuisplaat. Nou ja, rennen. Struikelend over zijn eigen benen en koprollend ontweek hij de catcher van de tegenstander en tikte de thuisplaat aan. Punt gescoord, dat wel. Maar het zag er niet uit. Een klassiek geval van een sporter op leeftijd die zich in zijn eigen lichaam verslikte. Van een veteraan wiens hersens sneller schakelden dan zijn benen.

Twee dagen later sloeg A-Rod drie homeruns in een wedstrijd tegen de Minnesota Twins. Zo heel veel honkballers zijn er niet, die dat kunnen. Laat staan dat ze er twee dagen voor hun veertigste verjaardag nog toe in staat zijn. Veertig: de meeste spelers prijzen zich gelukkig als ze die leeftijd in clubtenue halen. Op een enkele uitzondering na heeft niemand dan nog de kracht en het coördinatievermogen om een bal de tribunes in te slaan.

Die uitzondering heet Alexander Emmanuel Rodriguez, geboren op 27 juli 1975 in New York, kind van ouders uit de Dominicaanse Republiek. Na afloop van het duel tegen de Twins zei hij: „Er zijn mensen die beweren dat het leven begint bij veertig. Daar sluit ik mij bij aan.” Hij had recht van spreken. Homerun 21, 22 en 23 van dit seizoen in één wedstrijd; een huzarenstukje. Na 22 jaar topsport en een loopbaan bij de Seattle Mariners, de Texas Rangers en de Yankees staat de teller nu, na weer een homerun gisteren op zijn verjaardag, op 678. Daarmee nadert hij de alltime top-3.

Aftakelend lichaam

A-Rod is veertig en hij leeft nog, als sporter. Of beter: hij leeft weer. Toen hij zich aan het begin van het seizoen meldde in het trainingskamp van de Yankees in Florida gaf vrijwel niemand hem nog kans. Een schorsing van een jaar voor het gebruik van verboden stimulerende middelen (groeihormonen) zou ongetwijfeld zijn tol hebben geëist. Vóór zijn schorsing kampte hij al met een aftakelend lichaam. Twee operaties aan zijn heupen, hardnekkige blessures aan pols en knieën en dan een jaar gedwongen aan de kant; geen sportlichaam op leeftijd kon die combinatie van roest en gedwongen rust aan.

Dat hij zich tijdens spring training weer in de clubkleren van de Yankees hees was een teken van karakteristieke overmoed. Als er een sporter was met een bord voor zijn kop, dan wel Rodriguez. Had hij, dopingzondaar in een tijd na de val van wielrenner Lance Armstrong, dan niet in de gaten dat hij een paria was, een triest geval?

Nee, dat had hij niet in de gaten. Hij deed in elk geval alsof er niets aan de hand was. Jaartje weggeweest, had hem goed gedaan, zei hij dit weekend: „Het heeft mij mentaal, lichamelijk en emotioneel geholpen.” Met Pilates en yoga slaagde hij erin een balans te vinden. Discipline en een uitzonderlijk talent deden de rest. Hij knokte zich in de basis, legde zich zonder morren neer bij het feit dat hij nog alleen als slagman in actie komt.

Een nieuwe Rodriguez? Voor het eerst sinds zijn overgang naar de Yankees in 2004 concentreert hij zich op zijn spel. Rechtszaken tegen de clubarts, de honkbalbond en de spelersvakbond heeft hij achter zich gelaten. Advocaten en spelersmakelaars zoemen niet meer hinderlijk rond zijn hoofd. Roddelbladen hebben even niets meer om over zijn turbulente privéleven te schrijven. Kwakzalvers en morsige klinieken rekenen hem niet meer tot klant. En hij heeft in de persoon van Derek Jeter geen medespeler meer die hem bewust of onbewust uitdaagde tot grensoverschrijdend, ontoelaatbaar gedrag.

Rodriguez werd antiheld

In elke kleedkamer heerst een pikorde. Na zijn transfer in 2004 van Texas naar New York speelde Rodriguez in de schaduw van Jeter. Hij had meer talent, verdiende beter, sloeg meer homeruns, maar had niet het aanzien en het charisma van de aanvoerder, tevens de populairste sportman van Amerika. Jeter was deugdzaamheid, een voorbeeldige teamspeler, een leider. Rodriguez kon zich bij de Yankees vrijwel alleen in negatieve zin onderscheiden. Jeter was held, Rodriguez antiheld. Schlemiel met een contract van 275 miljoen dollar.

Jeter is met pensioen. A-Rod moet zich bevrijd voelen. Eindelijk verlost van een speler waar hij tegen opkeek, niet tegen was opgewassen. Zijn team doet het goed, staat op de eerste plaats in de divisie met ruime voorsprong op de concurrentie. Het veertigjarige enfant terrible heeft zich zowaar ontwikkeld tot echte Yankee. Hij past zich aan, put zich uit in nietszeggende citaten, mijdt controverse.

Een nieuwe Rodriguez? Wantrouwen is op zijn plaats. Waarom zou de speler die van 2001 tot 2003 in dienst van de Rangers steroïden gebruikte en die tien jaar later groeihormonen betrok bij een kliniek in Florida, nu wel schoon zijn? Pilates en yoga zijn vast goed voor de balans in zijn leven, maar sla je daar drie homeruns in één duel mee. ‘Hoe flikt hij het’ en ‘waar doet hij het mee’ liggen in het geval van Rodriguez dicht bij elkaar.