Drie weken emotie

Ik heb het de voorbije weken verschillende keren proberen uit te leggen aan mijn collega’s. De Tour gaat eigenlijk niet over wie het snelst door Frankrijk fietst. Dat hoort er natuurlijk bij. Maar dat is niet het allerbelangrijkste. De Tour dat is drie weken emotie. Trots op de vlekkeloze organisatie in Utrecht. Hoop op die eerste Nederlandse gele trui in mensenheugenis. Ontgoocheling bij die val van Tom Dumoulin in die derde etappe. Afschuw bij die massale valpartij waar gele trui Fabian Cancellara het slachtoffer van was. Ongeloof toen ook gele trui Tony Martin in de zesde etappe onderuit ging. Vreugde bij de overwinning van mijn landgenoot Greg Van Avermaet. Respect voor mijn ‘andere’ landgenoten Robert Gesink en Bauke Mollema die schitteren in de top tien. Heimwee, tussendoor, naar Mart Smeets. Sympathie voor de eeuwige tweede van deze Tour, de Slowaak Peter Sagan. Bewondering voor die perfecte sprints van André Greipel. Boosheid over de pis die werd gegooid naar Chris Froome. Twijfel toch over de vraag of hij en anderen doping gebruiken.

Verlangen, tot slot. Naar de zomer van 2016, als op 2 juli aan de voet van die prachtige Mont Saint-Michel… de Tour start.