Janneke Vreugdenhil Koken op het Franse platteland

Een auteur die pagina’s lang beschrijft hoe ze – het is meestal een ‘ze’ – opgroeide met de stoofpotten van oma, rijpe vijgen uit de tuin en de geur van versgebakken brood in de ochtend. Recepten ingeleid door gedetailleerde anekdotes over de eetgewoonten van familie en vrienden. Schemerige foto’s van met brocante servies en verse bloemen gedekte tafels.

Is het wegdroomkookboek een trend? Ik vroeg het me vorige week al af naar aanleiding van l’Art de la table van Gintare Marcel. Gartine, van Kirsten Eckhart en Willem-Jan Hendriks, waaruit we een aantal weken geleden kookten, is ook zo’n boek. En als je er eenmaal op gaat letten ligt de boekwinkel er vol mee. Blijkbaar hebben we dringend behoefte aan romantiek in ons leven en proberen we die te vinden in de keuken.

In Mijn keuken, een jaar koken op het Franse platteland maakt Mimi Thorisson het wat dat betreft wel erg bont. Toegegeven, het is waarschijnlijk ordinaire jaloezie, maar ik kan me toch niet aan de indruk onttrekken dat het leven van Thorisson iets te perfect is om waar te zijn. In elk geval verdenk ik haar ervan een roedel personeel – van au pairs tot tuinlieden en van stylisten tot visagisten – te verzwijgen.

Ze is half Chinees, half Frans, groeide op in Hong Kong, studeerde in Parijs, trouwde een Deense fotograaf en vestigde zich samen met hem, hun zeven kinderen en vijf honden op een landgoed in de Medoc. Aldaar begon Thorisson, die tot dan toe meer in restaurants had gegeten dan in de keuken had gestaan, groenten te verbouwen, te koken en daarover te schrijven op mimithorisson.com.

Vanuit haar blog ontstond dit boek, waarin de auteur zelf op elke foto even bloedmooi en ontspannen in de lens van haar echtgenoot kijkt, haar eveneens bloedmooie kinderen op elke foto even schattig gekleed zijn, haar huis (lees: kasteel met zwembad) een dure antiekwinkel lijkt en het leven een aaneenschakeling van idyllische maaltijden met kaarsen op tafel en champagne en op wijnranken gegrilde eendenborst.

Te perfect dus. En tegelijkertijd is ‘Mijn keuken’ een van de meest aanbevelenswaardige kookboeken die ik de laatste tijd voorbij heb zien komen. Het is zo’n prachtige collectie klassieke recepten uit de Franse burgerkeuken dat je er dat steekje

jaloezie graag voor wegslikt. Allez, en garde. Komende week koken we eruit.