Best leuk die collega’s, maar waar moet je het over hébben?

Foto NRC Q

Bo&Caro gaan elke dag naar een bedrijf. Ze zijn bij aandeelhoudersvergaderingen, productpresentaties of vrijdagmiddagborrels en willen graag weten: wie is hier belangrijk?

Wat: Demonstratie van het Netwerkkleed.

Wie: De bedenker: Daphne van Mourik.

Geen idee waar je het over moet hebben met je collega’s? Dan duurt zo’n teambuildingsuitje/driegangendiner/weekend-op-de-hei nóg langer dan normaal. Had je maar een netwerkkleed. Daarop liggen kaartjes in de vorm van bestek en allerlei keukengerei waarop vragen staan die je je tafelgenoten kunt stellen. Hebben die bijvoorbeeld nog een geheim dat ze kwijt willen? En wie vertelt er over zijn of haar droombaan? De bedenker: Daphne van Mourik. “Ik houd enorm van goede gesprekken”, legt ze uit. “Ik ben altijd erg benieuwd naar wat er achter iemand schuilt.”

Lekker netwerken tijdens het hoofdgerecht met Daphne en het netwerkkleed

Een foto die is geplaatst door Bo&Caro (@boencaro) op

Aparte slaapkamers

Van Mourik begeleidt werketentjes, en andere momenten van collegiaal samenzijn waarbij toch echt gesproken moet worden. “Vaak is er één iemand wel erg veel aan het woord, en komt die wat introverte collega gewoon niet aan de beurt.” Terwijl die nu juist vol interessante verhalen kan zitten, of verborgen talenten.

Zo barstte een van Van Mouriks deelnemers eens uit in prachtig operagezang, en werd er daarna door degene naast haar een gedicht voorgedragen. Ook bleek Van Mouriks kleed geschikt voor relatieadvies. “Iemand vertelde dat ze erover nadacht een LAT-relatie voor te stellen aan haar man. Zodat ze elkaar alleen nog in het weekend zagen. Toen ging het gesprek ineens over het voordeel van aparte slaapkamers.”

Maar goed. Dat komt niet zó vaak voor, geeft Van Mourik toe. “Meestal ga ik langs bij etentjes van bedrijven met werknemers van verschillende afdelingen. Die spreken elkaar te weinig waardoor er miscommunicatie ontstaat.” Neem het FrieslandCampina-diner. “De afdeling die over de melkverpakkingen ging, liep tegen dezelfde problemen aan als die van de yoghurt. Maar ze kenden elkaar niet echt. En het voelde ongemakkelijk hulp in te roepen van collega’s die ze zelden spraken.” Tevreden glimlach. Dat is nu dus opgelost.

En kletsende boeren

Ook kreeg ze het Achterhoekse boerennetwerk aan het praten. “Tijdens het voorgerecht zat iedereen met de armen over elkaar en kwamen er nog geen drie woorden uit.” Maar bij het hoofdgerecht kwamen ze los, grijnst Van Mourik. “En aan het eind van de avond wisselden ze foto’s uit van hun tractors en stukken land. Mooi toch?”

Al vraagt ze zich soms wel eens af: hoe gaat net nú met de bedrijven die ze aan tafel heeft gehad? “Eigenlijk ben ik nu meer een soort interventie die wordt ingeroepen als het al mis is. Ik zou best vaker langs willen gaan bij hetzelfde bedrijf.” Hoor je nog eens wat.