Zonder recept

Onbekende druiven. Daar heb ik helemaal een zwak voor nu ik tijdens het proeven en schrijven voor mijn nieuwe koopgids de laatste maanden heb geleefd tussen voornamelijk the usual suspects. Dan word je wel eens merlotmoe. Dan zeg je wel eens ‘nee’ tegen chardonnay. En dan ontstaat er op een zeker moment kans op het ontwikkelen van een syrah-lergie.

Maar dan is daar ineens…

Laat ik beginnen met zijn meest onbekende alias: durif. Klinkt als een Tunesische vrijheidsstrijder, maar is vernoemd naar zijn createur, ene Dr. Durif. Deze meende dat dit de druif was waarop de districten Isère en Ardèche zaten te wachten, want ‘niet gevoelig voor meeldauw.’

Nu is het uitbannen van een gevreesde ziekte in de wijngaard nog geen garantie voor lekkere wijn. En daar schortte het nu net aan met deze durif.(geestig: het anagram van druif.) In Frankrijk is er daarom geen aanplant meer te vinden.

Emigreren naar Noord- en Zuid-Amerika om daar als petite sirah het geluk te beproeven heeft ook niet echt mogen baten. Op naar Australië dus maar om in Riverina, een streek die bekend staat om zijn massaproductie, een poging te wagen.

Daar is de druif opgepikt door een producent die deze geschiedenis wel geestig vond en een poging wenste te wagen: grootmacht De Bortoli. Enfin, maak je zo’n reis om de wereld, beland je in een Plus supermarkt. Om daar als Bush Creek Petite Sirah 2013 (€ 5,99) die paar mensen te behagen die van een bessige, pruimige, zachte en vooral pepermuntige rode wijn houden.

Die niet zo zeer anders is dan veel andere rode Ozzies op dit prijsniveau. Maar wel het mooiste verhaal met zich meebrengt aan tafel.

Lekkere hartversterker van Dr. Durif. En zonder recept verkrijgbaar.