Tekenen als een kind

Geef een kind potlood en papier en het kan eindeloos tekenen. Vaak variaties op hetzelfde thema. Zoals een elementair huis (deur, ramen, dak, eventueel met schoorsteen) dat zich weinig aantrekt van de wetten van het perspectief. Het kind maakt zich vormen eigen en speelt ermee.

Later krijgen de meeste mensen tekenschroom. Bovendien raken ze iets van hun verwondering kwijt. Niet Aldo Rossi. Dat bewijst de expositie La finestra del poeta met grafiek uit de periode 1973-1997 in het Bonnefantenmuseum in Maastricht.

De tentoonstelling komt precies twintig jaar na de opening van het Maastrichtse Bonnefantenmuseum, dat door Rossi (1931-1997) werd ontworpen.

Rossi had weinig op met het modernisme. Hij vond dat een architect zich niet hoefde te verhouden tot de geschiedenis. Een bouwmeester had een plek ín de geschiedenis. Teruggrijpen op het verleden en daar een nieuwe draai aan geven was niet verdacht. Tegelijk moest architectuur vooruitlopen op wat komen gaat.

In zijn grafiek schiet Rossi alle kanten op. Eind jaren zestig, begin jaren zeventig leek hij nog gebiologeerd door de taal van de architectuur. Daarna ging hij analogieën zoeken. Koffiepotten werden torens en torens koffiepotten (zijn ontwerp voor Alessi is beroemd). Nog later ging hij bouwsels en fantasieconstructies in stukken hakken en recombineren. Voor kinderen is er ook een speurtocht te volgen, om op een speelse manier kennis te maken met de grafieken van Rossi.