Column

Het ene afscheid is het andere niet

Milouska Meulens stopt bij het Jeugdjournaal.

Als er iets constant is aan een journaal, is dat het vrijwel elke uitzending, elke dag min of meer hetzelfde eindigt. Bedankt voor het weerbericht, de volgende uitzending is dan en dan, tot morgen, fijne avond. Behalve als het einde van een uitzending ook het einde betekent voor de persoon die het nieuws voorleest. Je hoopt dan altijd op een memorabel tv-moment.

Milouska Meulens stopte gisteren na vijftien jaar bij het Jeugdjournaal. Een lange periode. Hoe neem je dan afscheid? Ze kreeg een compilatie van een minuut met een zielig muziekje eronder, collega’s gingen de straat op met een kartonnen Meulens om kinderen te vragen wat ze ervan vonden dat ze stopte (nadat sommigen nog even verteld moest worden dát ze stopte). „Dan is er zeg maar een stukje Jeugdjournaal weg”, zegt een meisje lief en een beetje vroegwijs.

En vlak voordat Meulens voor de laatste keer het weer voorleest, hadden haar twee kinderen nog een boodschap voor haar: „Het weer in Amsterdam is prachtig, hopelijk houd jij het droog.” Ja, dat hield ze.

Wat is het dan toch raar om te merken dat je dan een beetje teleurgesteld kan zijn. ‘Waarom huilt ze niet even?’ Alsof emotie in tranen zit. Misschien komt het doordat je je verplaatst in de persoon: ‘ik weet niet of ik het droog zou hebben kunnen houden na vijftien jaar’. Misschien omdat je weet dat het met wat tranen (nog) memorabeler televisie oplevert.

Want we onthouden allemaal Toine van Peperstraten, toen hij twee jaar terug afscheid nam van Studio Sport. Hoe hij al na een zin overmand werd door emotie en die hem even liet praten alsof hij net een hijs van een heliumballon had genomen. De snik in zijn stem. Memorabel, want het was grappig en aandoenlijk tegelijk.

Of Sacha de Boer, die het halverwege haar laatste woorden ook even te veel werd, zich daarna omdraaide en een knuffel van haar productieteam kreeg. Of de waterige ogen van Margreet Spijker toen ze vertrok bij RTL Nieuws, van wie de tranen ook zeker voortkwamen uit het feit dat zij niet weg wilde, maar moest.

Maar weet iemand nog hoe Eva Jinek afscheid nam van het Journaal? „Ik blijf in ieder geval naar het NOS Journaal kijken, u zeker ook. Voor nu, nog een fijne zondag.” Kort, krachtig, stoïcijns. Geen snik, geen traan.

Het is een vreemde reflex om dat af te doen als een tegenvallend afscheid. Maar deze mensen nemen niet alleen afscheid van ons als kijker, wij nemen ook afscheid van hen. Er is een soort band, want je kijkt al jaren tegen een vertrouwd gezicht aan. Misschien dat je daarom hoopt dat het afscheid er een is waar jij ook vrede mee kunt hebben.

Bovenal is afscheid persoonlijk. Dat van Jinek paste haar, net zoals dat Philip Freriks hem destijds paste. Deftig, plechtig. „Om met Walter Cronkite, de vader van alle anchormannen te spreken: het is zoals het is.” Cronkite zelf nam destijds afscheid bij CBS News met de boodschap dat hij slechts het stokje overdroeg en dat het journaal echt niet zou veranderen. Meulens deed dit gisteravond ook, al was het maar om het jonge publiek gerust te stellen. Er is straks gewoon weer een Jeugdjournaal, alleen is zij er dan niet meer bij, maar iemand anders.