Het belang van intuïtie én oortjes

Eergisteren was er nogal wat te doen over Rafal Majka en het niet opvolgen van een opdracht van zijn ploegleiders. Contador was gevallen en Majka, die in de kopgroep zat, moest wachten. Tenminste dat werd verschillende malen door de communicatie geroepen. Het gebeurde niet. De verklaring van Majka was dat hij niets gehoord had. Zender kapot of niet op de juiste frequentie was het verhaal achteraf. Ik ben ervan overtuigd dat deze uitleg klopt. Waarom zou Majka, rijdend in een verloren positie, nu ineens niet wachten op zijn kopman? Hij had vooraan niets meer te winnen en rijdt de gehele Tour al in dienst van Contador. Bovendien heeft hij zijn ritzege op zak. Zeer onlogisch dus dat Majka in zo’n situatie ploegorders niet zou willen opvolgen.

De zendertjes die de renners meedragen, laten het overigens wel vaker afweten. Slechte ontvangst of geen ontvangst komt vaker voor.

Dit brengt mij meteen op de eindeloze discussie over het wel of niet toestaan van communicatie tussen renners en ploegleiding. Op dit moment is het gebruik ervan alleen in de World-Tour evenementen geoorloofd. In alle andere wedstrijden niet. Ik ben voor het gebruiken van alle moderne technieken die er bestaan. Waar het om gaat is hoe je ze gebruikt. Er moet toch een mogelijkheid zijn om als ploegleider met je renners te communiceren?

Met de auto het peloton in rijden is iets van voor de oorlog. Koersinformatie doorgeven, coachen en waarschuwen voor gevaar, daar gaat het om. Belangrijk is dat de ploegleider het niet alleen gebruikt om continue orders te geven. Wielrennen is een sport waar het gevoel heel belangrijk is en waar renners op intuïtie moeten kunnen rijden. Ik vind dat de voordelen van het gebruik van communicatie het winnen van de nadelen. En wellicht is het een idee om de lijnen gewoon open te gooien. Zodat iedereen kan meeluisteren. Net als de camerabeelden vanaf de fiets zou dat een mooie aanvulling kunnen zijn op de manier waarop de Tour de France nu in de huiskamers wordt gebracht.