Kilometers neemt zijn knecht Tejay op sleeptouw, tevergeefs

Van Garderen had het podium in zicht. De Amerikaan met Nederlandse roots gaf gisteren op: hoofdpijn. „Hij is in shock.”

De Amerikaan Tejay van Garderen groeide op in Alphen aan den Rijn. Foto Lionel Bonaventura/AFP

Alle sluizen gaan open, naast de bus van de Amerikaanse BMC-ploeg ontstaat na afloop van de eerste Alpenetappe spontaan een bergbeek van drie meter breed. Een half uurtje eerder en de stortbui zou de toch al gevaarlijke afdaling van de Col d’Allos veranderd hebben in een glijbaan, met ongetwijfeld gevolgen voor het Tourklassement.

Voor Tejay Van Garderen had het niets uitgemaakt. De verrassende nummer drie in de Tour moest in de 17e etappe op zeventig kilometer voor de finish opgeven, met naar later bleek hevige hoofdpijn. Daar komt de BMC-kopman, in een ploegleidersauto. Snel de bus in. Gordijntjes dicht.

Eén voor één druppelen ploeggenoten binnen, drijfnat en tot op het bot verkleumd. Ook dat is de Tour: na een zware bergrit met finish op Pra Loup moeten de hoofdrolspelers gewoon tussen het publiek met de fiets van de berg af naar de bus in Barcelonnette. De hele dag afgezien in de brandende zon, dan na afloop nog kilometers in een wolkbreuk en tien graden kouder. De enige luxe is een dun regenjackje.

Michael Schär geeft met een troosteloze blik zijn fiets aan de mecanicien. Danilo Wyss valt bij het afstappen. Vloek. Het meest ontgoocheld is meesterknecht Damiano Caruso, die zijn kopman nog kilometers lang op sleeptouw had genomen nadat hij was gelost. „Dit is een enorme teleurstelling”, is het enige dat ploegbaas Jim Ochowicz kwijt wil, voordat ook hij de bus in vlucht voor het noodweer.

In 2012 sprak Ochowicz exact dezelfde woorden toen zijn toenmalige kopman Cadel Evans, de Tourwinnaar van het jaar daarvoor, door het ijs zakte in de Pyreneeën. Maar toen stond daar ineens een jonge Amerikaan met Nederlandse roots, Tejay Van Garderen, beste jongere en vijfde in de Tour. Opgegroeid in Alphen aan den Rijn, groot geworden in de opleidingsploeg van Rabobank. De nieuwe kopman van miljoenenploeg BMC? Na een tegenvallend 2013 was hij vorig jaar in de Tour terug op plek vijf. Om dit jaar in de Dauphiné als enige het spoor van Chris Froome te kunnen volgen. Tejay is volwassen geworden, concludeerde de ploegleiding.

„Tejay is geen prutser”, sprak Ochowicz toen BMC de ploegentijdrit won en Van Garderen opschoof naar de tweede plaats in het klassement. Waarom geen podium? Vergeet de ‘Fab Four’ van Chris Froome, Vincenzo Nibali, Alberto Contador en Nairo Quintana. „De Backstreet Boys deden het ook met z’n vijven”, grapte Van Garderen voor de Pyreneeën, voor zijn bescheiden doen brutaal. Goed, hij zakte een plaatsje van twee naar drie, op 3.23 minuut van Froome. Maar op vier dagen van Parijs was het podium nog altijd in zicht.

Maar al vroeg na de start in Digne-les-Bains meldt Van Garderen zich bij de auto van de rondearts. Hij lost bij de eerste aanvallen, vecht met ploegmaats tientallen kilometers tegen het onvermijdelijke, om tenslotte gedesillusioneerd en in tranen in de ploegleidersauto te stappen. Van de prachtige ritzege van de Duitser Simon Geschke krijgt hij niets mee en ook niet van de Fab Four, van wie Contador door een val ruim twee minuten verliest.

Daar schuift in de stromende regen na afloop eindelijk het gordijntje van de bus open. Van Garderen? Nee, ploegarts Max Testa. „Tejay is in shock. De problemen zijn nu eerder psychisch dan fysiek.” Een verklaring voor de ineenstorting? „Vanaf de start ontwikkelde zich een zware hoofdpijn. Tejay kon niet op de pedalen duwen, geen kracht genereren. Sinds de dertiende rit vocht hij tegen infecties. We hoopten dat hij kon volhouden, met de rustdag erbij. Hij is over de grens gegaan. Het was vandaag een harde wedstrijd vanaf het begin. In combinatie met zijn fysieke problemen heeft hem dat de Tour gekost.”

Na de Tourzege van Evans deed BMC, het fietsmerk van de Zwitserse multimiljonair Andy Rihs, weer serieus mee tussen de grote ploegen in de Tour. Winst in de ploegentijdrit, en met Rohan Dennis en Greg Van Avermaet. Maar het klassement van Van Garderen was altijd het hoogste doel. „De ploeg heeft twee weken voor hem gewerkt”, zegt Ochowicz. En dan moeten opgeven, in het zicht van de haven. „Tejay voelt die verantwoordelijkheid, daarom doet het zo’n pijn.”