Groene schoenen

Je zat in de trein naar Amsterdam, toen ik in Eindhoven instapte en nog net een plaatsje bemachtigde aan het gangpad. Toen ik even later opkeek uit de Volkskrant, zag ik hoe je een coupé verder mijn aandacht probeerde trekken door met jouw ogen mijn blik te vangen en me toe te lachen, en die lachende ogen vervolgens een paar keer langzaam tussen mijn gezicht en mijn voeten op en neer te laten gaan. Toen je ogen wat langer bij mijn voeten bleven rusten, begreep ik ineens dat het mijn groene schoenen waren waar je me heel discreet een compliment mee wilde maken. Vanaf dat moment werd ik totaal verlegen met de situatie. In Den Bosch stapte je uit en fluisterde in het voorbijgaan ‘mooie schoenen’. Pas toen je weg was, ontwaakte ik, wist ik dat ik een moment van geluk verspeeld had.