Te witte buitenbeentjes

Regisseur Alonso Ruiz Palacios weet de toeschouwer het gevoel te geven dat zijn kleine in zwart-wit gefilmde odyssee, de mini-roadmovie Güeros, de allereerste keer in de filmgeschiedenis is dat je in volle absurde hevigheid de existentiële leegte van een generatie zonder toekomst kunt ervaren. Dat is talent.

Zijn debuutfilm gaat over de lamzakken Tómas, Sombra en Santos die in Mexico-Stad een zoektocht ondernemen naar de ‘Mexicaanse Bob Dylan’ tegen de achtergrond van de studentenprotesten van 1999. Elk sloom shot (de film had wel een pietsie korter gekund) van het drietal in hun barrel van een auto zit vol gemeen scherpe pepertjes: is het niet de politiek die gehekeld wordt, dan toch wel de filmkunst zelf. Maar het wordt nooit pretentieus. In tegendeel: de mysterieuze titel Güeros betekent zoiets als onbevrucht ei, is ook de naam van het enige album van de raadselachtige zanger Epigmenio Cruz en een onvertaalbare term waarmee (te) witte Mexicanen worden omschreven. Vreemde buitenbeentjes. Net zoals deze film.