Het mag niet maar het moet

In Israël is euthanasie een taboeonderwerp, maar voor de bewoners van een sjiek bejaardentehuis in Jeruzalem wordt het bespreekbaar als de dood aan de deur klopt. De terminaal zieke en door pijn geplaagde Max roept de hulp van zijn vriend Yehezkel in: ‘Doe iets.’ Maar iets doen is volgens de gangbare normen moreel dubieus, religieus onjuist en bovendien volkomen illegaal. Toch besluit Yekhezkel met een groep gelijkgestemden tot actie over te gaan.

Het regisseurs- en schrijversduo Tal Granit en Sharon Maymon verstaat de kunst van timing en understatement, waardoor te midden van soms bijna-slapstickachtige scènes de tragiek voelbaar blijft. De regisseurs verklaarden in interviews geen statement over euthanasie te hebben willen geven, al zijn ze zelf voor keuzevrijheid. Maar in Israëlische films is het soms beter om de mitsen en de maren rondom heikele onderwerpen te vangen in absurdistische dialectiek. Ongetwijfeld ook de verklaring voor het immense succes in eigen land.