Oefenen, geduld, vertrouwen en God

Amerikaan Zach Johnson wint het door de elementen geteisterde Britse Open na slotdag waarop alles meezit.

Zach Johnson was na vijf dagen golf uiteindelijk in de play-off te sterk voor Louis Oosthuizen en Marc Leishman. Foto Glen Kyrk/AFP

Wie het Brits Open wint op St. Andrews, de geboorteplaats van golf, voelt wat hij niet eerder heeft gevoeld. Op de home of golf gaat een zindering door je lijf en staat het verstand stil wanneer je de trofee, de Claret Jug, ten overstaan van een door golf bezeten mensenmassa krijgt overhandigd. Zo moet het Zach Johnson, een 39-jarige Amerikaan, zijn vergaan toen langzaam maar zeker tot hem doordrong dat hij de winnaar van het befaamde toernooi was geworden.

Johnson kent het winnaarsgevoel heus wel. In 2007 won hij The Masters, min of meer het Amerikaanse equivalent van The Open. Maar deze ervaring leek hem meer te doen, getuige zijn houding gisteravond toen de Zuid-Afrikaan Louis Oosthuizen in een play-off met verder de Australiër Marc Leishman, de beslissende putt miste. Johnson zag het gebeuren, keek vol ongeloof naar caddie Damon Green en viel hem pas in zijn armen toen hij wist: ik heb gewonnen.

Het was alsof Johnson stotterde, emoties wegslikte, toen hij moest zeggen wat hem was overkomen. De ontlading na vijf lange dagen van spanning, concentratie, zeer wisselende weersomstandigheden en geduld is nauwelijks te verklaren. Johnson probeerde het in zijn winnaarstoespraak. Hakkelend, overmand door emoties: My God, wat is mij overkomen?

Wanneer een god – zijn God – ter sprake komt kan Zach meer vertellen. Toen hij in 2007 The Masters won ging alle aandacht uit naar het geloof in zijn god. Het geloof dat hij met zijn vrouw Kim deelde in de First Baptist Church, waar zij elkaar leerden kennen. Zijn predikant meende dat elke slag en elke putt op de beroemde baan van Augusta door God gestuurd was. Johnson is niet zo uitgesproken. Hij meent dat elke geslaagde slag en putt ook en vooral het resultaat is van hard oefenen, van geduld en vertrouwen. Dat straalde Johnson gedurende de afgelopen dagen aan de Schotse Noordzeekust uit: geduld en vertrouwen.

Zach Johnson behoort al jaren tot de top van de golfwereld. Zie hem slaan, pitchen, chippen en putten met die uitgebalanceerde techniek. Maar zoals het met golfers gaat, de ene slag is de andere niet, wat vandaag lukt, lukt morgen niet. Hij bleef de afgelopen vijf dagen redelijk in balans, gisteren zat alles mee. Het ging zoals het moest gaan. Als je maar rustig blijft.

Op de Old Course van St. Andrews, de heilige grond van golf, sta je niet alleen onder invloed van de magie die de baan uitstraalt, er zijn ook de elementen wind, regen, zon, wisselende bewolking en lichtinvallen. Zaterdag bleek de storm te zwaar: de bal bleef niet liggen, putts waaiden over de green. Uiteindelijk werd de wedstrijd afgelast, waardoor de slotronde naar maandag werd uitgesteld. Bewaar dan maar eens je geduld, je ritme.

Het is enerzijds de charme van golf, anderzijds de pijn die golfers moeten ondergaan in de sport die alles vraagt van mentale weerbaarheid. Misschien is golf daarom een echte Britse sport, altijd onderhevig aan de elementen waartegen een gevecht onvermijdelijk is. Zach Johnson heeft zich niet omver laten blazen door de wisselende omstandigheden. Anderen, zoals Dustin Johnson, die tot de laatste ronde fier de toon aan gaven, hadden niet voldoende kracht en geduld.

Zelfs de na zijn triomfen dit voorjaar in The Masters en US Open als schier onoverwinnelijk geachte Jordan Spieth, zag op de voorlaatste hole (17) zijn hoop op weer een overwinning vervliegen. Blakend van zelfvertrouwen, vol van (jeugdige) moed en durf was er toch even een misrekening of gewoon pech. Geluk zit bij golf in een klein hoekje. Talent is niet altijd doorslaggevend. Vraag het Tiger Woods, die worstelt en straalt zodra hij nog eenmaal een prachtige klap, chip of putt of kan geven. Hij haalde vrijdag trouwens, net als de Nederlander Joost Luiten, niet de cut (schifting na twee ronden).

Talent, aangevuld met rust, geduld en vertrouwen deden Zach Johnson The Open winnen, in de play-off met Louis Oosthuizen (winnaar in 2010) en Marc Leishman. Er waren meer die het kennerspubliek hadden kunnen bewieroken. Waarom geen prachtige atleten als de Australiër Jason Day en de Amerikanen Spieth en Dustin Johnson? Ze hebben het talent en de spieren van Tiger Woods, maar golf vereist meer dan fysieke vaardigheid. Zach Johnson te zien winnen geeft aan dat er meer nodig is. Het uitzinnige, deskundige en neutrale publiek op St. Andrews heeft dat gewaardeerd. Zo doe je dat dus, The Open winnen.