Marco belt aan en kletst dan kleine bedragen bij elkaar

Marco staat terecht voor babbeltrucs. Drie slachtoffers willen hun geld terug. Marco schaamt zich en wil héél graag „zijn situatie” aanpakken.

Er was twee uur voor uitgetrokken, maar al na vijf minuten zakt de zaak tegen Marco in elkaar. Voor de meervoudige strafkamer neemt een 44-jarige man plaats. Spijkerbroek, wit T-shirt, kortgeknipt haar. Die ochtend ‘aangevoerd uit detentie’; twee mannen van de parketpolitie letten op ’m. Hij oogt afgetraind, zit kaarsrecht en is ontspannen.

Marco blijkt verslaafd aan drugs en alcohol. Op de rol staat bij zijn zaak ‘babbeltrucs’. Marco belt aan, in buitenwijken en kleine dorpen en kletst dan kleine bedragen bij elkaar. ‘Listige kunstgrepen of een samenweefsel van verdichtsels’, heet het in de dagvaarding. Marco was dan z’n sleutels kwijt en of-ie even z’n moeder mocht bellen. Maar die nam dan zogenaamd niet op. En of hij dan even 10 euro kon lenen om met de bus of de metro de sleutels op te halen. En dan zou hij morgen het geld weer terugbrengen. Soms kwam hij dan inderdaad terug. Maar dan was net z’n bankpasje gescheurd en of-ie misschien nog een keer een tientje mocht lenen.

En dan vertelde Marco ook echt dat hij Marco heette, wat de opsporing achteraf natuurlijk vergemakkelijkt moet hebben. Soms liet hij als ‘borg’ zelfs z’n ID-kaart achter. En als Marco echt héél erg in geldnood zat, dan zette hij ook wel eens eerst z’n voet tussen de deur en daarna z’n schouder. En dan vroeg hij wel eens heel hard om 50 euro. Van heel dichtbij. Drie slachtoffers willen hun geld terug van Marco, in totaal 225 euro.

Er blijkt al een deal gesloten

Maar het komt er dus niet van. Na vijf minuten eist de officier schorsing van de zaak en aanhouding tot een later tijdstip. Er ontbreekt namelijk een rapport van de reclassering. En „dat is toch wel nodig om meneer weer op het rechte pad te krijgen”, zegt de officier. Achter de schermen blijken de officier en de advocaat al een deal te hebben gesloten. Als Marco zich aan een stevig rijtje voorwaarden wil houden, dan wil de officier Marco wel uit voorlopige hechtenis laten gaan. Maar dan moet hij zich wel direct onder behandeling laten stellen, toezicht accepteren van de reclassering, clean en nuchter blijven en meedoen aan urinecontrole. En verhuizen graag.

Als de advocaat het woord neemt, blijkt de vriendin van Marco de sleutel in de zaak te zijn. Zij zit strak van de zenuwen achterin de zaal, zich vastklampend aan een kennis. Volgens de advocaat is Marco zo ongeveer de meest gemotiveerde cliënt die ze ooit had. Hij schaamt zich namelijk vreselijk en zat maandenlang in zijn cel te popelen om de reclassering te mogen spreken. Daartoe had hij een „enorme stapel initiatieven” voorbereid, die de advocaat graag aan het dossier zou willen toevoegen. Marco wil echt héél graag „zijn situatie” aanpakken. Zijn verslaving, zijn ADHD, z’n schuldenproblematiek. Qua behandeling, therapie of toezicht is echt alles welkom. Urinecontrole? Hij had het zelf al bedacht.

Z’n woning is al opgezegd – hij staat nu ingeschreven bij de gevangenis. Straks mag hij bij zijn vriendin gaan wonen, vijftig kilometer verderop. En daar zou hij dan bij de forensische polikliniek in behandeling kunnen gaan. Althans, zo is dat met de officier overlegd – en dus is de rechtbank er na twee minuten schorsing ook uit. Alle voorwaarden worden stuk voor stuk aan Marco voorgelezen, die ze met „zeker” of „zéér zeker” bevestigt.

„Vanaf vanmiddag zestienhonderd uur is uw detentie geschorst”, zegt de voorzitter. Hij is dus vrij, tot de volgende zitting.

Achter me klinkt een snik van vreugde. En de rechtbank gaat anderhalf uur wachten op de volgende zaak.