Column

Een warm bad na een koude douche

Van Gelder spreekt over zijn ‘nieuwe uitdaging’.

Misschien waren ze zelf ook wel verrast. Misschien overviel het bericht ze dat Jack van Gelder nu nog, op 64-jarige leeftijd, de overstap maakt naar een commerciële zender, net zoals het mij overviel eigenlijk. Misschien wisten ze gewoon niet hoe ze ermee om moesten gaan, net als ik. Als iets betekenisvols, hoe klein dan ook, wegvalt uit mijn leven, heb ik nazorg nodig. En die kon ik gisteren niet vinden op televisie.

Twintig seconden kreeg Van Gelder in het Achtuurjournaal. In dezelfde uitzending keek ik naar een reportage van twee minuten over de lege karretjes van een nieuwe achtbaan in de Efteling en de mensen die ervan baalden dat zij niet in die karretjes konden. Twintig seconden. De enige die Van Gelder kan neerzetten in twintig seconden is Van Gelder zelf, zichzelf hees schreeuwend na weer een goal van het Nederlands Elftal.

Bij RTL was het niet veel beter, al sprak RTL Boulevard in ieder geval nog even met hem. Van Gelder kon me in ieder geval nog even uitleggen waarom, en waarom nu nog. Uit zijn mond kwamen clichés als „een andere uitdaging” en „het juiste moment” en „echt niet alléén voor het geld”. Sport 1 is niet wat Qatar is voor voetballers, zei hij, Sport 1 doet er écht wel toe.

Je mist op zo’n moment de talkshows. Ik wil op zo’n avond dat Matthijs van Nieuwkerk probeert Van Gelder een traan te ontlokken met een ode of een selectie van wat beroemde hysterische fragmenten. Of dat Eva Jinek hem op haar bank eens even doorzaagt over zijn beslissing. Een beetje nazorg.

Ik houd niet van verandering. Ik houd er niet van om onverwacht afscheid te moeten nemen. Juist op zo’n avond als gisteren ben ik blij met wat regelmaat. Iets geruststellends en constant. Een nieuw seizoen De Slimste Mens begon, het zesde bij de Publieke Omroep. Niets was anders, en dat gaf een fijn gevoel. Drie bekende en net wat minder bekende Nederlanders zitten naast elkaar wereldgebergten te benoemen, Philip Freriks articuleert deftig zinnen en Maarten van Rossem bromt gedurende de uitzending onderuitgezakt grappen die niet aankomen, maar waar iedereen toch maar om lacht. En aan het eind van de rit wint een cabaretier. Behalve gisteren dan.

Kijken in de Ziel is ook zo’n fijne knuffel van herkenning. Interviewer Coen Verbraak duikt de diepte in met een beroepsgroep, deze keer rechters, en dat leverde zoals meestal de afgelopen jaren goede televisie op. Deze rechters lijken graag eens hun verhaal te willen vertellen en krijgen daar niet zo vaak de kans voor, iets wat het geheel ten goede komt en zorgt voor oprechte ontboezemingen. „Ik wil vooral aardig gevonden”, zegt een van de rechters. „Ik vind verdachten te snel sympathiek”, zegt een ander. Het was een warm bad na een koude douche.

Ik besloot Radio 1 terug te luisteren. Langs de Lijn. Jack van Gelder presenteerde. Twee keer werd er gerefereerd aan zijn overstap, één keer door oud-wielrenner Henk Lubberding, één keer door hemzelf. Verder was het een uitzending zoals alle andere. Het was heerlijk. „Hij is ook nog niet weg natuurlijk”, zei ik een paar keer tegen mezelf. Die nazorg komt nog wel.