Piskijkers

Geletruidrager Chris Froome spoelde zijn mond met kristalhelder water en sprak met afschuw over de urine die onderweg naar hem was gegooid.

Dit hoorde niet bij wielrennen.

Je plas opvangen en vervolgens smijten naar een wielrenner. Hoe kom je erop? Als je je urine wilt delen, is het allereerst handig te weten of de ander ermee instemt. Een golden shower in een liefdesnest, het zal iedereen een zorg zijn. Maar deze actie?

Andermans urine bezorgt je rillingen.

Een wc-bril met spetters van je voorganger. De geur van een toilet langs de snelweg. Een slok water binnenkrijgen uit een overvol kinderzwembad.

Bah.

Maar wielerfans moeten niet roomser zijn dan de paus. Wielrennen heeft niet bepaald een schoon imago. In het cyclisme bestaan veel verhalen over gerommel met plas.

Smeerpijpen zijn het, die renners.

Iedere etappe zien we het peloton een gezamenlijk moment kiezen om langs de kant van de weg te wateren. Je bent een hele bink als je het rijdend kunt. Nog nooit een renner daarna zijn handen zien wassen. Natte vingers om het stuurlint en trappen maar weer.

Vies.

Ik poets Het Peertje van Pollentier even op. De Belgische wielrenner die in de Tour de France van 1978 de dopingcontroleurs een loer probeerde te draaien. Zijn truc: schone urine in een condoom plassen, in je anus steken, een slangetje van je kont naar je eikel leiden en zo het potje vol pissen.

Er zijn heel wat wielrenners met urine van een ander door het oog van de naald gekropen. Om over het goochelen met andermans bloed maar niet te spreken.

Smerig.

En toch is urine waardevoller voor het wielrennen dan je in eerste instantie zou denken. Het beroep piskijker bestaat niet voor niets al eeuwen. Is de plas helder? Wat is de kleur? Welke afvalstoffen zitten erin? Duidt de plas op het gebruik van doping of een maskeringsmiddel?

Het is na de smerige actie tegen Froome misschien wel wat snel, maar toch: eerherstel voor urine lijkt me op zijn plaats.

Het is de normaalste zaak van de wereld om het hele seizoen door alle lichaamssappen onder de loep te nemen. Bij Sky weten ze dondersgoed hoe het met de plas (en het bloed) van Froome en zijn maten gesteld is.

Wielrennen en technologie gaan hand in hand.

Na de urinedouche van zaterdag stond Froome ontgoocheld voor de camera. Gisteren kreeg hij tijdens het warmrijden bewaking van de politie. Na aankomst in Valence trok Chris Froome een frisse, gele trui aan. Alle ellende van de dag ervoor leek vervlogen, als ether.

Zo gaat het met urine in de openlucht: het droogt op.

Al blijft het vaak wel stinken.