Janneke Vreugdenhil L’Art de la table

Juli = Frankrijkmaand in deze rubriek. De komende week koken we uit het onlangs verschenen L’Art de la table van Gintare Marcel. Niet dat dit een 100% Frans kookboek is.

Marcel – geboren Litouwse, getrouwd met een Fransman en deels in Zwitserland deels in Nederland wonend – liet zich inspireren door het gehele Middellandse-zee-gebied en geeft waar ze daar zin in heeft haar eigen draai aan mediterrane klassiekers. Maar de Franse keuken vormt toch de hoofdmoot, en in deze recepten blijft de auteur ook het dichtst bij het origineel.

Om u een indruk te geven van hoe eclectisch het boek is opgezet: Er staat een hummus in (gemaakt van zoete aardappel) en een recept voor Marokkaanse M’hanncha (een gevulde, als een slang opgerolde hartige taart van filodeeg). Er is een

Italiaans hoofdstuk (met een recept voor pasta met room en zwart sesamzaad en een intrigerende risotto met Guiness). Er zijn Spaans getinte gerechten. En geheel off topic geeft de auteur ook nog even een recept voor Engelse scones, het

recept voor een stevige Litouwse ‘katersoep’ en een handvol hippe ontbijtgerechten op basis van zaken als havermout, hazelnootmelk, cacaonibs en chiazaad. Werkt dat nu, zo’n allegaartje?

Ja, hoewel de ondertitel ‘De smaken van de mediterranée’ wat ongelukkig gekozen is omdat het de lading niet helemaal dekt. Maar wanneer je L’Art de la table opvat als een persoonlijke collectie Franse evergreens plus persoonlijke favorieten van de auteur, stelt het boek niet teleur. Op een paar slordigheden na, snijden de recepten hout. Bovendien vraagt het merendeel ervan om niet meer dan tien ingrediënten, iets wat mij persoonlijk altijd erg aanspreekt.

De fotografie voor het boek werd gedaan door de auteur zelf en daar is niets mis mee. Maar je moet wel houden van het soort overdadige styling dat gebruikelijk was in de jaren 80. Op een op de twee foto’s is ofwel een lapje gerafeld jute te zien – ik moest daar eerlijk gezegd wel om grinniken; hee, daar heb je dat lapje weer – ofwel is de tafel bezaaid met takjes verse kruiden. Het lijkt erop dat romantiek opeens weer helemaal in de mode is in kookboekenland. Hebben we soms met z’n allen intens behoefte aan wegdromen?