Grimmige sfeer door hatelijke nul

Naarmate de Tour zijn einde nadert, wordt de sfeer er in vele ploegen niet beter op. Nog maar een zestal kansen om die hatelijke nul weg te poetsen. En dan zullen vooral de klimmers het moeten doen in die laatste zware Alpen-week. Het vreet aan iedereen binnen een team. Je wil straks niet met lege handen in Parijs aankomen.

Het opvallende is altijd dat wanneer een ploeg snel een rit wint er meestal nog meer volgen. Kijk naar BMC, Lotto-Soudal en Etixx-Quick Step. Allemaal al drie ritzeges.

Na de eerste overwinning treedt er een bepaalde ontspanning op die het allemaal wat gemakkelijker maakt. Op dit moment hebben acht ploegen een etappe gewonnen. Dat wil zeggen veertien zitten nog zonder. En ook al zullen de ploegen het naar buiten toe niet snel willen toegeven, de druk op deze teams wordt met de dag groter. Zelf herinner ik mij het jaar 1994 bij het Spaanse Once. Vol goede moed begonnen we, met hoge verwachtingen. Maar al vanaf het begin zat het tegen. Na de eerste week nog geen enkel resultaat. We zaten vrijwel in alle ontsnappingen, maar nooit in de beslissende. In het klassement deden we mee rond plek acht maar dat was dan ook alles. De sfeer werd langzaam grimmig en soms onvriendelijk. Als renner heb je het gevoel: we doen er alles aan, maar het lukt niet. En de begeleiding heeft meer zoiets van: de renners knokken niet, ze laten te snel het koppie hangen.

Het is een soort neerwaartse spiraal die moeilijk te doorbreken is. Natuurlijk, iedereen houdt hoop tot het laatste moment. Maar de ploegen die in de zogenaamde flow zitten, pakken vaak de ene na de andere prijs voor je neus weg. Dat het ook anders kan maakte ik mee in 2009 als ploegleider met Rabobank. Het leek een dramatische Tour te worden zonder etappewinst. Maar op de voorlaatste dag zegevierde Garate op de legendarische Mont-Ventoux. Het kleine beetje hoop en geloof dat ons nog restte werd beloond met een heuse hoofdprijs. De volgende dag reden we Parijs binnen met een zeer voldaan gevoel. Maar al te goed wetende dat we door het oog van de naald waren gekropen.