Zo is mijn leven met de Apple Watch

foto AFP

Het is de schuld van het Jeugdjournaal. Ademloos keek ik zo’n negentien jaar geleden naar hun item over mobiele telefoons (wauw!) en iets wat in de toekomst misschien zou komen: een horloge waarmee je kon bellen. Vurig wenste ik dat de toekomst snel mocht komen.

Dus toen Apple een jaar geleden de Apple Watch aankondigde, wist ik: die ga ik kopen. En omdat ik éénmaal in mijn leven bij de early adopters wilde horen, kocht ik mijn horloge nog voordat-ie in Nederland te koop was, uit Amerika.

Dag 1: Ik weiger ‘m lomp te vinden

Doosje net geopend. Hij is kleiner dan ik dacht, maar priegelen is het niet: hij snapt precies wat je aanklikt. Mooi design, met die felgekleurde icons op een zwart schermpje. Een vriendin vindt ’m “ronduit lomp”. Daar ben ik het er volstrekt mee oneens, al ligt dat ook aan de 470 euro die ik ervoor betaalde. Met zo’n prijs weiger ik ’m de eerste dag al lelijk te vinden.

Dag 2: Ik voel me net James Bond

Met een opgestroopte linkermouw sta ik in de rij bij de koffiezaak. Om de paar minuten kijk ik op mijn horloge of friemel ik aan wat knopjes. Dan trilt mijn pols: een telefoontje. Ik druk op ‘opnemen’ en onmiddellijk schalt de stem van een vriend op speakervolume uit het horloge. Ik til mijn arm op, lispel tegen mijn pols “zachtjes! ssst! Ik bel zo terug” en kijk beschaamd en tegelijkertijd verrukt naar de mensen achter mij in de rij. Ik belde vanaf mijn pols! Dit is de toekomst! I’m freaking James Bond! Niemand kijkt terug.

Dag 3: Mijn eerste medaille verdiend

Naar het park om een van de meest besproken features uit te testen: de ingebouwde hartslag- en bewegingsmeter, een van de redenen waarom mensen een smartwatch dragen. Het is mijn stille hoop dat dit horloge ervoor gaat zorgen dat ik sporten eindelijk leuk ga vinden. Op het horloge zie ik precies hoeveel minuten ik op een dag heb gesport, hoeveel calorieën ik die dag heb verbrand en hoe vaak ik elk uur even ben opgestaan. Ik sjok wat door het park - verhoog mijn pas (en ja, de hartslag gaat omhoog) en zet het uiteindelijk zelfs een paar minuten op een rennen. Braaf houdt het horloge alles bij. Als ik na een uur weer thuis ben en mijn eerste medaille ontvang (eerste keer gesport!) voel ik me ontzettend sportief. Dit ga ik vast vaker doen.

Dag 4. Elk kwartier even op het scherm friemelen

Ik bedien het horloge al op intuïtie. Ik tap, draai en klik alsof ik al jaren niets anders doe. De geluidjes heb ik allemaal uitgezet, dus ik reageer nu op de kleine vibraties op mijn pols. Gek genoeg voelt het heel persoonlijk en zelfs wat intiem om zo je berichten te ontvangen. Alsof de verzender zelf even op je pols tikt: hee, opletten!

Om niet gestoord te worden door onbelangrijke berichten, verander ik de instellingen zo dat ik alleen een vibratie voel bij belangrijke zaken als telefoontjes, mails en berichtjes. Meldingen van Twitter of Swarm zet ik uit op mijn pols. Ik merk dat ik mijn telefoon minder vaak pak, omdat ik alle meldingen al aan mijn pols krijg. Verder weet ik nog niet zo goed wat ik nou met het horloge moet. Je kan er foto’s op kijken (tja). Of het weerbericht checken (hm). Voor eigenlijk alles geldt: het is handiger om gewoon je telefoon te pakken. Het enige dat ik stug volhoud: bellen via mijn pols.

Dag 5: Dat continue bewegen maakt me gek

Ik krijg het op mijn zenuwen van al de trackers in de watch. Kan je tegen jezelf nog rustig overdrijven, “weer lekker bewogen vandaag Charlotte, goed gedaan!”, dit horloge kan je niet voor de gek houden. Hij wéét dat ik al drie uur roerloos op de bank hang. Hij wéét dat ik niet elke dag een half uur sport. Al die ‘encouraging reminders’ van Apple om me meer te doen bewegen maken me chagrijnig en onrustig. Het voelt alsof het apparaatje de baas is.

Dag 6: Weg met die calorieënteller

Dat is het: de hartslagmeter gaat uit. Voordat ik de watch om had, heb ik me nog nooit druk gemaakt over calorieën verbranden en bewegen, en ik was een uiterst tevreden mens. Ik wil me niet slecht voelen omdat een apparaatje om mijn pols zegt dat ik te weinig beweeg, en ik voel me voortdurend opgejaagd. Deze feature was wel een van de paradepaardjes van de watch: nu kijken wat er voor fijne functies overblijven.

Dag 7: Bellen mag ook al niet meer

Ik mag ook niet meer bellen met de Apple Watch. Alhoewel ik iedereen zelf goed versta, klagen vrienden dat ze mij slecht verstaan. Het geluid klinkt soms van ver weg. Dus ook voor bellen gebruik ik mijn telefoon maar weer. Het begint er vrij somber uit te zien voor de watch nu de meeste functies niet handig of onverdraaglijk blijken te zijn. Was het dan toch een miskoop?

…anderhalve maand later: was het genoeg?

Zes weken later en het horloge is niet meer van mijn pols af te slaan. In deze zes weken is iets gebeurd wat ik me niet kon voorstellen na mijn eerste weekje: ik heb mentale rust gekregen. Ik ben van mijn telefoonverslaving af.

Voordat ik een watch had, checkte ik mijn telefoon continu en verloor ik ’m nooit uit het oog. Je zou denken dat een watch dat verergert: nóg een apparaat om verslaafd aan te raken. Maar dat is niet zo. Dat komt deels omdat het te klein en nutteloos is om een leuk tijdverdrijf te zijn. De watch is voor mij vooral een doorgeefluik van notificaties. Zodra mijn pols trilt, heb ik een bericht. Soms is dat onrustig. Maar dat betekent ook: zolang je pols niet trilt, is er niks. En dat brengt heerlijke rust.

Dat heb ik trouwens niet alleen: onderzoek van Global Equities Research onder 250 bezitters van Apple Watch kwam op hetzelfde uit: mensen zeiden veel minder vaak de telefoon uit hun zak te halen. Van 110 keer per dag naar 55 keer per dag.

Als ik het streng bekijk heb ik eigenlijk 470 euro betaald voor een gadget die me notificaties stuurt, zodat ik minder verslaafd ben aan mijn telefoon. Is dit de enorme som geld waard? Mwah. Op het nippertje.