NRC Zomergids: De vijf beste klassieke albums van 2015 tot nu toe

Dirigent, pianist en componist Reinbert de Leeuw tijdens een repetitie met het Residentieorkest. ANP Kippa / Koen van Weel

Ook altijd druk? In de vakantie heb je tijd. Tijd om te lezen, te luisteren, in te halen of om juist vooruit te kijken. NRC gidst je door de beste films, longreads, muziek, series en boeken. Vandaag: NRC-muziekredacteur Mischa Spel over vijf klassieke albums die je móet luisteren. Voor de regenachtige dagen.

Een paar weken geleden publiceerden we een lijstje met de vijf beste popalbums van de eerste helft van 2015. Een lezer vroeg toen: waar is de klassieke muziek? Inderdaad, waarom geen lijstje met de vijf beste releases op het gebied van de klassieke muziek? Zo gezegd, zo gedaan. Luister en geniet.

Sounds of War - Maria Milstein (viool) en Hanna Shybayeva (piano)

Een enkele keer komt er zo’n opname op je pad die je ermee confronteert hoe ongrijpbaar muzikaliteit is. De in Moskou geboren maar in Frankrijk en Nederland getogen violiste Maria Milstein (1985) - ook lid van het geweldige Van Baerle Trio - sleurt je op de Sounds of War mee in een duistere muzikale wereld. Normaal zou je bij een musicus van 30 dan welwillende woorden als “geweldig debuut” kiezen, maar op Milstein is dat totaal niet van toepassing. Haar rijpe toon glanst, haar techniek verbluft maar het is vooral de zielvolle gloed van haar spel, geweldig begeleid ook door pianiste Hanna Shybayeva, die onherroepelijk meesleept. Opwekkend zomerrepertoire koos ze niet, maar de emotionele diepgang van deze cd laat je nog lang naar adem happen.

Katrien Baerts/Het Collectief o.l.v. Reinbert de Leeuw - Berg/Zemlinksy

Eigenlijk verscheen deze cd eind vorig jaar, maar de jonge Belgische sopraan Katrien Baerts
verdient het een oogje toe te knijpen, en desnoods twee. Baerts bezit zo’n (ook echt herkenbare, persoonlijke) stem waarin virtuositeit en menselijkheid hand in hand gaan, en door de intelligentie van haar voordracht kruipt ze in Bergs ‘Sieben frühe Lieder’ onmiddellijk onder je huid. Prachtig is ook de bedwelmende, laatromantische, Gustav Klimt-achtig geparfumeerde sfeer van Zemlinsky’s ‘Sechs Gesange’. Reinbert de Leeuw bewerkte de muziek voor het intiem en delicaat spelende Brusselse ensemble Het Collectief. De intimiteit daarvan draagt zeker bij aan Baerts vleugels.

Grigori Sokolov - Salzburg recital

Vraag je niet af wat het raadsel Grigori Sokolov inhoudt, maar wat hij voor jou kan betekenen. Want dat is: veel. De Russische meesterpianist (Leningrad, 1950) doet niet aan interviews en is notoir introvert, maar wanneer hij speelt communiceert hij via alle denkbare kanalen. Zijn Mozart is naar authentieke smaak misschien aan de grote kant, maar uiteindelijk gaat muziek daar niet over. Wat Sokolov wel brengt is een röntgenoor voor de structuur, een toucher dat nu eens huppelt als een weidelammetje in april, dan weer buldert als een kampvader. De vertrekkende sensualiteit van zijn timing in Chopins Mazurka in a-klein (op. 68, nr. 2) zijn goed voor vlinders in de buik, diens 24 Préludes ontsluiten een universum aan kleuren, lijnen sferen.

Arvo Pärt Te Duem met Peter Dijkstra

Van de geestelijk verinnerlijkte maar in gestiek uitbundige neospiritualiteit van de Estse succescomponist Arvo Pärt (bijna 80 nu) moet je houden, maar de geweldige, detailminnende Nederlandse koordirigent Peter Dijkstra – die komend seizoen de nieuwe chef van het Nederlands Kamerkoor wordt – zorgt op deze cd met het onvolprezen koor van de Beierse omroep voor voorbeeldig gebalanceerde interpretaties. De Berliner Messe is imposant meditatief en mystiek, maar het mooiste en curieuze is ‘Ein Wallfahrtslied’, voor de zeer aangrijpende combinatie van strijkers en mannenkoor. Geplaagde, omineuze muziek is het. En prachtig.

Mahler 9 - Budapest Festival Orchestra o.l.v. Iván Fischer

Is er één dirigent die op dit moment een interessantere visie heeft op de muziek van Gustav Mahler dan de Hongaars-joodse Iván Fischer? Zeer zeker niet. Fischer richtte zijn eigen Budapest Festival Orchestra ooit op uit onvrede met de grondbeginselen van bestaande orkesten. Zijn musici spelen veel kamermuziek ernaast, hij experimenteert volop met nieuwe opstellingen en formats, enzovoorts. Met de muziek van Mahler heeft hij een bijzondere affiniteit, die je terughoort op elk van de cd’s met diens symfonieën die hij tot nu toe uitbracht. Ook deze Negende is een wonder van helderheid, nuance en diepgang. Geen Mahler om in te zwelgen, wel een die vibreert van levenskracht en innigheid.

Helaas niet op Spotify, wel deze totstandkomingsvideo met fragmenten:

Lees alle voorgaande afleveringen van de NRC Zomergids terug: films, longreads, boeken en series. Tips en/of suggesties? Laat een reactie achter!