opnieuw

Fotograaf Ad Nuis en auteur Arthur van den Boogaard maken eens in de twee weken een foto ‘opnieuw’ en belichten de tijd ertussen.

Chirurg Peter Go (59) hield najaar 1967 een boek vast tijdens de fotosessie met broers Hans (52, geheel rechts, accountant), Paul (55, met bril, docent) en Fred (49, links, accountant) en zus Attie (51, gynaecoloog) in de fotostudio Artistique op Vrouwjuttenland 22 in Delft.

„Het prentenboek van Pinokkio was onze favoriet. Je kon het pakken van het boekenplankje van papa’s bureau. Geboren op Java met een Chinese achtergrond was hij in 1949 in Groningen economie gaan studeren. Daar ontmoette hij mijn moeder, een Nederlandse studente geneeskunde, en daar ben ik geboren. Mijn eerste verjaardag vierde ik in het Indonesische Bandung. Papa werd economiedocent op de universiteit. En mijn moeder had als oogarts praktijk aan huis. Ondanks haar zwangerschap was ze toch afgestudeerd.

Eind jaren vijftig kwam Soekarno op. Het zorgde voor onrust. Ik herinner me rellen waarbij studenten van papa ons huis beschermden. Eind 1964 verlieten we abrupt het land. Pas op de boot wist ik dat ons vertrek definitief was. Ik voelde opluchting. In Nederland moest alles weer worden opgebouwd. Vanwege werkmogelijkheden belandde het gezin in Delft in een kleine woning waar de oudste vier op één kamer sliepen. Het was wennen. Alle kinderen moesten de taal leren. Gelukkig kwam onze gouvernante, Tante Tine, over uit Indonesië. En gaven judolessen mij vertrouwen. Ten tijde van de foto had ik de oranje band, later de zwarte. De foto was bedoeld als momentopname, ook voor de rest van de familie. De nette kleren en het meegenomen boek vervolmaakten de enscenering. Paul herinnert zich dat hij het destijds een beetje liegen vond. Ik zie vooral de hechtheid, ingegeven door onze gezamenlijke vlucht. En daarbij mijn eigen verantwoordelijkheid als oudste. Dat zeggen mijn broers en zus nog steeds: Peter is de oudste, Peter is de rots.”