Oei, die ligt er slecht bij dacht ik nog

Het peloton laat de Pyreneeën achter zich. Toch wil ik nog even stilstaan bij de zwaarste dag uit mijn wielercarrière. Morgen twintig jaar geleden maar ik herinner me hem als de dag van gisteren.

We stonden aan de start van een klassieke Pyreneeënrit met een stuk of vijf cols. Zoals gewoonlijk was het loeiheet. Iedereen was klaar voor een dagje flink afzien. Maar niemand kon bevroeden dat het zwaarste deel van de rit na de finish zou liggen. Er werd redelijk rustig vertrokken. Het peloton reed en groupe de Portet-d’Aspet op. Net voor de top werd er gedemarreerd. Er werd doorgereden en het peloton reageerde. Het ging meteen voluit de afdaling in. Na enkele kilometers had ik echt het gevoel: jezus, wat gaat dit hard.

En dan ineens het geluid van piepende remmen en krakende fietsen. Ik minderde al snelheid maar na de bocht kon ik de gevallen renners en fietsen niet meer ontwijken. Ik tuimelde erover heen, zonder grote schade. Vlak bij mij lag een renner van Motorola. Oei, die ligt er slecht bij dacht ik nog.

Maar meteen was je alweer bezig met het vervolgen van je weg. Ik moest een wiel wisselen. En mijn rechterschoen. Het duurde een tijdje voordat ik terug was in het peloton. Mijn ploegmaten kwamen poolshoogte nemen. De koers ging verder alsof er niets gebeurd was. Het beeld van de bebloede Motorola-renner raakte ik niet kwijt.

Ik weet nog dat ik bij Ochowicz , de ploegleider van Motorola, ben gaan vragen hoe het met hun renner was. Hij zei dat hij naar het ziekenhuis werd getransporteerd. Verder niets. Dat zal dan wel goed komen , dacht ik toen.

Ik kwam die dag binnen in een geloste groep op enkele minuten van de winnaar. Na de finish werd er zoals gebruikelijk een microfoon onder je neus gedrukt. Jeroen Wielaert van de NOS. Hij begon over de valpartij, wat ik er van wist. En dan de vraag: weet je van het overlijden van Fabio Casartelli?

Aan de grond genageld. Dat kon toch niet waar zijn. Dus die Motorola-renner was Casartelli. Ik kon niets meer zeggen, vechtend tegen de tranen. Bij terugkomst in de bus zag je het verdriet. Het volledige Tour peloton was in diepe rouw gedompeld. Een inktzwarte dag die in mijn geheugen gegrift staat.