Ziek

Schrijfster Franca Treur houdt van schrappen. Resultaat: de reeks ultrakorte verhalen ‘X & Y’ over relaties.

Illustratie Olivia Ettema

Sarah houdt veel van Colin, maar ze heeft op hem tegen dat hij op een groot kantoor werkt. Hij heeft daar geen eigen computer, hij logt in op ééntje die vrij is, en misschien de dag ervoor wel gebruikt door een collega die thuis kinderen met buikgriep heeft.

Ook denkt Colin er niet automatisch aan zijn handen te wassen als hij ergens heeft gepind, of wanneer hij op een knop van een lift of een parkeermeter heeft gedrukt. En met die handen zit hij weer aan de deurklinken van hun huis, de knoppen van de kraan, het handvat van de waterkoker, de knopjes op de afstandbediening. Soms zelfs aan haar lippen, al probeert Sarah dat altijd te voorkomen.

Nu Sarah hoort van het recente dodelijke virusgeval in hun provincie, is ze extra blij dat ze thuiswerkt, en dus minder risico loopt.

Ze realiseert zich dat Colins onachtzaamheid nu haar dood kan betekenen. Eigenlijk zou ze van hem moeten scheiden, gescheiden zijn is nog altijd beter dan dood zijn, maar het kan niet. Niet dat ze er berooid zou uitkomen, maar Colin is nu juist degene die in haar gelooft. Hij ziet in haar de kunstenaar die ze op papier nog steeds niet is.

Het beste zou het zijn om hem tijdelijk thuis te houden, maar Colin is niet zo thuisblijverig. Alleen als hij ziek is laat hij zich door haar vertroetelen.

Die gedachte brengt Sarah naar het kastje in de badkamer, waar ze laxeermiddelen en koortsremmers bewaart. Ze haalt de bijsluiters uit de doosjes en bestudeert ze aandachtig op bijwerkingen. Hoofdpijn moet ze niet hebben, met hoofdpijn gaat hij gewoon naar zijn werk. Wat ze zoekt is misselijkheid.

Ze vermaalt enkele pilletjes boven Colins bord. Morgen zal ze nieuwe nodig hebben. Ze zal naar de apotheek moeten, al komt ze daar liever niet. Als er ergens bacillen en virussen door de lucht vliegen, is het in een apotheek.

Toch zal ze morgen gaan. De situatie vraagt het van haar.