Wie zijn er nou beperkt?!

Meer dan zesduizend verstandelijk gehandicapte sporters doen mee aan de Special Olympics in Los Angeles. Waarom weet niemand dat, vraagt Jorien Reininga.

Volgende week dinsdag vertrekken er 65 Nederlandse sporters en 22 coaches naar Los Angeles. Zij doen mee aan het grootste wereldwijde sporttoernooi van 2015. Nee, ik doel hier niet op een eenzijdig sportevenement als de Tour de France of Wimbledon. Het gaat hier over een werelds toernooi waar in totaal zo’n 6500 internationale sporters aan mee zullen doen uit meer dan 165 landen. Niemand minder dan Barack en Michelle Obama zullen bij de opening op 25 juli aanwezig zijn. Grootse artiesten als Stevie Wonder en Avril Lavigne zullen optreden. Niet zomaar een toernooitje dus.

En toch hoor ik je denken: waar gaat dit in hemelsnaam over? Ik heb het over de Special Olympics World Games. De Special wattes? De Special Olympics World Games. Dit zijn de Olympische Spelen voor sporters met een verstandelijke beperking.

Het Nederlandse team werd zaterdag in Den Haag gepresenteerd. Ik was hier bij aanwezig, omdat mijn broertje Wout mee naar Los Angeles gaat om samen met zijn voetbalteam Nederland een gouden medaille te bezorgen. Wout heeft een verstandelijke beperking. Hij heeft (waarschijnlijk) in de baarmoeder een hersenbloeding gehad, waardoor een deel van zijn hersenen niet goed is ontwikkeld. Dit uit zich in onder andere in een onderontwikkeling van zijn leervermogen, zijn emotionele intelligentie en motoriek. Toen bleek dat Wout niet ‘normaal’ was, was het de vraag hoe hij zich zou gaan ontwikkelen. Zou hij kunnen lopen? Zou hij kunnen praten? Rennen? Fietsen? Leren? Wout is inmiddels 18 jaar en uitgegroeid tot een enorm sociale jongeman. Hij gaat na de zomervakantie beginnen met een opleiding in de groensector, heeft zijn rijbewijs in de pocket en gaat dus als topsporter naar Los Angeles. Je wilt niet weten hoe trots ik ben!

Bij de presentatie van de sporters werd mij een ding heel erg duidelijk: dit evenement gaat alle sporters een ervaring geven die hen zal veranderen als mens. Alles draait even om hen: zij zijn de kampioenen. De trots en het zelfvertrouwen dat van al deze sporters afstraalde, raakte mij diep. Zelden heb ik zoveel passie, trots en dankbaarheid gezien. Waardigheid straalde van al deze sporters af. Want laten we eerlijk zijn: verstandelijk gehandicapten worden vaak in een hokje gestopt. Ze worden niet als onderdeel van de maatschappij beschouwd; ze staan er buiten, ze zijn niet ‘normaal’. Zaterdag waren de rollen omgedraaid: wíj, de ‘normale’ mensen, waren nu een keer de buitenstaanders. De Special Olympics gaat over de acceptatie en ontwikkeling van verstandelijk gehandicapten. Een mooier initiatief bestaat toch niet?

Maar waarom is er in de media nauwelijks aandacht voor dit sporttoernooi? Waarom krijgt de Nederlandse selectie zelfs geen nieuwsitem op het journaal, terwijl er hele programma’s worden ontwikkeld voor evenementen als de Tour? Ik vind dat jammer en heel onrechtvaardig. Wéér een bevestiging dat verstandelijk beperkten geen volwaardig lid zouden zijn van de maatschappij. Is dit niet een prachtig voorbeeld van hoe beperkt de aandacht van media zélf is op het gebied van maatschappelijke betrokkenheid? Mijn broertje en alle andere kanjers zijn stuk voor stuk geweldige mensen met allemaal hun unieke toevoeging aan deze wereld. Ook zij hebben recht op aandacht, net zoals de wielrenners, Grieken en het weer. Deze fanatiekelingen gaan strijden voor een gouden plak daar in Los Angeles voor Nederland. Maar dan moet Nederland wel op de hoogte zijn van deze World Games.