Column

Verras mij maar met aanbod in een andere stad

Onlangs werd het me te veel. Onderuitgezakt op de bank zocht ik uit op welke avond er nog plaats was bij een voorstelling die snel uitverkocht raakte. Op één avond waren nog kaarten beschikbaar. Snel aangeklikt. Nee, niet zo snel. Eerst moest ik me weer eens door een aanmeldprocedure heenworstelen, ik stond nog niet geregistreerd. Om vervolgens na het aanklikken van de ‘Bestelknop’ de mededeling te krijgen dat ook die avond was uitverkocht. Ik vloekte, en dat niet alleen. Ik schreef een bozige mail.

Van het theater kreeg ik de volgende dag direct een keurig antwoord. Dat ze mij door een eigen account tijdig konden informeren als er wijzigingen zijn in de cast of een voorstelling geannuleerd wordt. Maar ook dat „wij als subsidie ontvangende organisatie verplicht (of; zwaar gestimuleerd) worden om inzicht te geven in ons bezoekersprofiel en -bereik”. Opgeven van mijn privacy op aandringen van de overheid kortom.

Nu vind ik dat ook niet zo heel erg. Waarom zou ik mijn profiel wel aan internetwinkels geven, en niet aan theaters? Natuurlijk weet ik dat ik ze een krachtig marketinginstrument verschaf. Maar laat ze het dan goed gebruiken. Nu moet ik soms hartelijk lachen om de mails die ik krijg. Zo ontving ik een zogenaamde gepersonaliseerde uitnodiging van een actrice die ik toevallig een paar dagen daarvoor nog had geïnterviewd. En zo krijg ik nog steeds aankondigingen van kindervoorstellingen, terwijl mijn puberzoon daar toch echt niet meer in geïnteresseerd is.

Bovendien weet één theater niet wat mijn voorkeuren werkelijk zijn. Ik maak het namelijk lastig. Ik mag graag verschillende theaters bezoeken. Alleen maar één schouwburg bezoeken leidt tot een sleur. Als ik die ene voorstelling van een stuk in Amsterdam niet kan bijwonen, waarom zou ik dan niet een keer naar Haarlem gaan? Of waarom zou ik niet een keer naar Rotterdam reizen als Code 010 alleen daar wordt gespeeld? Dat gedrag versnippert mijn profiel. Ieder theater en concertzaal krijgt een stukje van mij te zien. Ze zouden veel beter geïnformeerd zijn als ze hun data zouden delen.

Is het zo’n gekke gedachte? Tuurlijk niet. In New York en Londen wordt ook gewerkt aan fijnmaziger softwaresystemen voor samenwerkende theaters. Ik herinner me de mail die ik eind vorig jaar kreeg van een aantal theaters of ik mee wilde doen aan een onderzoek naar belangstelling voor een podiumpas. Laat die maar snel komen. Met één keer aanmelden, fijne kortingen en aankondigingen die passen bij mijn echte voorkeuren.