Seks is voor mij iets spiritueels

Op zijn derde album stelt soulzanger Miguel de vraag wat normaal is. Als kind voelde hij zich altijd een outsider. „Je kunt niet normaal zijn voor iedereen.”

Op Wildheart, het sterke derde album van Miguel Jontel Pimentel (29) staat een pulpfictie-achtig Californië centraal. Drugs, zon, en palmbomen. „Came in the right place, if you’re looking for trouble honey,” zingt Grammy-winnaar Miguel met elektronisch vervormde stem op een brommende synthesizerbas en slepende drums in Destinado a Morir. „The night is young and the moon is calling, so we’re all right.”

Met zijn nieuwe album verstevigt Miguel zijn band met de plek waar hij opgroeide. Hij trok als popster de wereld rond en nam in New York het album Kaleidoscope Dream (2012) op, met geweldige doorbraakhit Adorn, een sensuele elektronische souljam. Voor Wildheart verhuisde hij bewust terug naar Californië.

„Ik ben altijd onderweg voor mijn werk”, vertelt de zanger over de telefoon. „Dan kun je wel contact houden met mensen, maar niet met de energie van een stad. Ik wilde weer de connectie maken tussen mijzelf en het tempo van de plek waar ik ben grootgebracht.”

Californië is steeds het decor op Wildheart. Soms letterlijk, met verwijzingen naar straten en locaties. Vaker bloemrijk zoals in Leaves waarin „zoet Californië, bitter Californië” het toneel is van een abrupt verbroken relatie. Een „winter” die Miguel niet zag aankomen, omdat aan de zonnige westkust de bladeren niet van kleur verschieten. „Het is een metafoor voor hoe verandering vaak plaatsvindt zonder enige waarschuwing.”

De zanger groeide op in verschillende buurten in Los Angeles: „In San Pedro, een klein arm stadje. En later in een middenklassewijk in Inglewood.” Zijn eerste herinnering? „Ik was 4 jaar. Ik hoor geluid en ren naar buiten. Om de hoek is een fucking gang-gevecht bezig, met stokken. Mijn moeder roept in de verte. Ik herinner me dat ze me oppakte en naar huis bracht. Ik zie levendig voor me hoe krankzinnig die knokpartij was.”

Op zijn nieuwe album zingt Miguel – zoon van een Mexicaans-Amerikaanse vader en een Afro-Amerikaanse moeder – in What’s Normal Anyway over hoe hij zich als kind altijd een outsider voelde. Hij was te arm voor de rijke kinderen, zingt hij, te zwart voor de Mexicanen; overal waar hij kwam, viel hij buiten de boot.

Ook als artiest was het moeilijk zijn plek te vinden, vertelt hij. „Ik werd in het begin neergezet als een r&b-artiest”, zegt Miguel. „Ik was te jong om te weten waar ik bij hoorde en het was lastig voor mensen om me te plaatsen. Hij heet Miguel, huh, maar hij is ook zwart? En hoe zit dat met al die gitaren en live-elementen in zijn nummers?”

De muzikale koers van Miguel is eclectisch, psychedelisch en wars van hokjes. Op het album staan twee prominente gasten. Lenny Kravitz, solerend in de atmosferische poprock van Face The Sun en duidelijk een inspirator voor de rafelige gitaren die veel van de nummers aandrijven. „Lenny en ik schilderen met hetzelfde kleurenpalet”, zegt Miguel. De andere gast is Kurupt, van het legendarische L.A.-hiphopcollectief Tha Doggpound, die meedoet in NWA.

Toen Miguel opgroeide, draaide zijn moeder thuis r&b, en zijn vader in de auto rap, rock, funk en soul. „Bij hem hoorde ik ook minder nette liedjes”, zegt de zanger. „We luisterden naar N.W.A., Eagles, Bowie en de Beatles en het was geen enkel probleem wanneer het over wiet of seks ging. Mijn moeder hield daar niet van.”

Miguel is zelf onomwonden direct wanneer het om seks gaat. In The Valley zingt hij: „I wanna fuck you like we’re filming in The Valley” – een verwijzing naar de porno-industrie in San Fernando Valley. De tekst is hard en beeldend, lichaamsdelen worden opgesomd, hij wil zweet proeven.

Het is even intiem als rauw. Op zijn album lopen onderbuik en hoop, platte lust en liefde, intimiteit en anonimiteit in elkaar over. „Los Angeles is een perfecte plek voor verhalen over dualiteit.”

De zanger noemt het opvallend dat de seks in zijn oeuvre vaak wordt benadrukt. „Zoveel muziek gaat over seks. Maar wanneer je zwart bent, word je in een hokje geduwd: de karikatuur van r&b. Wat seks voor mij interessant maakt, is het uitwisselen van macht, de gevoeligheid en communicatie. Je geeft jezelf helemaal in seks. Voor mij is dat iets spiritueels.”

De artistieke leidraad op Wildheart is de vraag: wat is normaal? Het is de kwestie die hem vanaf zijn jeugd bezighoudt. Inmiddels houdt Miguel geen rekening meer met hoe anderen hem en zijn werk opvatten, zegt hij. „Je kunt niet normaal zijn voor iedereen. Wanneer je dat beseft, maak je jezelf vrij om te zijn wie jij wil zijn. Zo hoor je te leven. Dat is ‘wildheart’.”