Een vluchtige glimlach

Amsterdam Centraal. Zaterdagnacht, de sprinter naar Lelystad. Plotseling plofte jij naast me neer. Je begon in je tas te rommelen, op zoek naar iets te eten. Ondertussen moesten we beiden glimlachen om mensen die het hadden over de crisis in Griekenland. Ondanks mijn interesse in politiek besloot ik mij afzijdig te houden. Jij was inmiddels een chocolaatje aan het eten, dat bijna op de grond viel. Weer een vluchtige glimlach. Toen de trein vertrok, raakten we aan de praat over van alles en nog wat. Je vertelde dat je heel erg van vlees houdt en je moest lachen, omdat ik zo overtuigd vegetariër ben. En ik probeerde je te overtuigen hoe lief zo’n beestje wel niet was, voordat jij het op at!

Helaas moest je er bij Almere Muziekwijk uit. Voor je uitstapte, wenste ik je nog eet smakelijk – je ging nog eten – en alvast een goede nachtrust. Ik hoop dat je mij wilt vertellen hoe je spaghetti heeft gesmaakt, en of je het een keer vegetarisch voor me klaar wilt maken ;-).