Brieven

Limburg doet wat ze zelf wil

Faalangstreductietrainer Pascal Cuijpers slaat in zijn reactie op het ‘wormvormig aanhangsel’ van Jesse Frederik de Limburgse plank – zoals zovelen – gevoelig mis. Het gaat niet om taal of accent, maar om mentaliteit. Wat Griekenland, Limburg, België, Sicilië en nog veel meer streken in de wereld gemeen hebben, is hun afkeer van vreemde overheersers onder wie ze eeuwenlang hebben moeten leven. Dat is ze gelukt, maar het heeft een prijs gehad: de vreemde overheersers werden niet serieus genomen. (Dat werd ook gezegd van de ‘inlanders’ in Nederlands-Indië: ze zeggen ja, maar achter je rug gaan ze hun eigen gang.) In Limburg heeft dat bijvoorbeeld geresulteerd in het bouwen van woningen op onbedijkte Maasoevers. Verboden door ‘Den Haag’, maar ‘wij doen het lekker toch’. En toen die huizen, zoals iedereen had kunnen voorspellen, onder water liepen, klaagden de Limburgers steen en been, omdat ‘Den Haag’ Limburg liet barsten.

Ook cliëntelisme is zo normaal in Limburg dat een politicus die zich daaraan bezondigt (Jos van Rey), de aanklacht niet eens begrijpt. Dat Pascal Cuijpers alles op taal en accent gooit, duidt op een volstrekt misplaatst minderwaardigheidgevoel, in stand gehouden door een even misplaatst Randstedelijk cultuurimperialisme.

Taalkundige

Pensioen

Weer greep uit pensioenkas

Door het gebruik van een lage rekenrente was het totale spaargeld jarenlang te klein voor pensioenaanpassingen. In tegenspraak daarmee heeft de overheid nu als werkgever de vakbonden ervan weten te overtuigen dat het spaargeld te groot zou zijn; en put voor een loonsverhoging van 5 procent uit de zogenaamd collectieve spaarpot met pensioengeld. Deze financiering staat gelijk aan het gebruik van spaargeld van onder meer gepensioneerden, om het huidige overheidspersoneel hoger te kunnen belonen.

Zo’n aantrekkelijk bod slaan de bonden niet af, nu de leden er al jaren niets bij kregen. De (binnenkort) gepensioneerden hebben in de afgelopen jaren 6 procent koopkracht ingeleverd (twintig keer meer dan zij die werken) en kunnen bij dit onethische beleid van de overheid rekenen op nog meer jaren zonder aanpassing van de uitkeringen. Er moet een standbeeld komen voor de premiers Lubbers, Kok en nu ook Rutte, die een greep in de pensioenkas deden. Ergens in een guur buurtje in Den Haag, een hoekje voor speciale politici.

F.Boesten

Srebrenica

Rol moslims boven water

Eindelijk schrijft iemand in NRC dat er „de drie jaar voorafgaande aan de val van Srebrenica in de omliggende dorpen 3300 Serviërs zijn afgemaakt” (14/7). Een publieksactie, zij het wat laat. (Waarschijnlijk waren er drie tot vier keer meer Servische slachtoffers dan dit getal. Dat moet nog steeds door het NIOD uitgezocht worden.)

Juist dat moordend geweld, de brandstichting en het verkrachten door Bosnische moslims – jarenlang, elke nacht – achter de rug van Dutchbat om, was de oorzaak van deze volkswoede die uiteindelijk onafwendbaar was. Vooral toen de moslimmannen ook gewapenderhand uitbraken in plaats van zich gewoon over te geven.

Dit alles wordt nog steeds niet duidelijk en volledig gemeld en op waarde geschat. De politiek, de pers en het NIOD horen daar luid en duidelijk opheldering over te geven. Dat zijn ze aan de betrokkenen verplicht.

Dr. ir. Rik Min Hoofdredacteur communistische weekblad Manifest (1995-1996)

Van platteland naar stad

Geldstroom ook oorzaak

Auke van der Woud noemt in een interview met NRC (Boeken, 10 juli) enkele oorzaken van de migratie van het platteland naar de steden. Een belangrijke oorzaak daarvan is ook de geldstroom: het geld van de plattelanders gaat naar waar het beter rendeert, en dat is meestal in de stedelijke gebieden. De Ierse econoom Richard Douthwaite placht te zeggen: „De kinderen reizen het spaargeld van hun ouders achterna.” Disco, bibliotheek en dergelijke verdwijnen uit dorp of kleine stad. In de grotere stad zijn zulke voorzieningen er nog. Het geld accumuleert, zuigt weg van elders. Het is deze overontwikkeling die onderontwikkeling (krimp) veroorzaakt, zoals rijkdom armoede. Bovendien is er nog een andere oorzaak voor de levendigheid van een stad. Het geld circuleert er sneller dan op het platteland, zorgt dus zo voor meer economische activiteit.

Willem Hoogendijk

Tennis

Waar vind ik de vrouwen?

Vrouwentennis is ook in NRC een ondergeschoven kindje. De kranten van zaterdag (11/7) en maandag (13/7) laten dat nog eens zien. Het ‘schema finales’: zaterdag de vrouwenfinale, daarna de herendubbel, zondagmiddag de mannenfinale. Waar staan de vrouwendubbel en de gemengd dubbel? Worden die niet gespeeld? We zien een spetterende vrouwenfinale met hoogstaand tennis en wisselende kansen voor beide teams. De mixed is zondag helaas snel voorbij, in 40 minuten. Maar evengoed prachtig tennis. In de maandagkrant wordt de mannendubbel genoemd, en terecht. Eindelijk, want in de eerste week van Wimbledon komt het niet aan bod. Net als overigens het toernooi van de jeugd en de lichamelijk gehandicapten, waar ook Nederlanders de finale halen. Verseput schrijft dat „het dubbelspel een discipline is die worstelt met een gebrek aan interesse en kijkers”. Erover schrijven zou het tennis helpen. Zeker in Nederland.

Paul de Vries