Julidans 2015 geslaagd met sterke en ontroerende dans

De warme dagen hebben het 25-jarige Julidans niet geschaad: met 14.000 bezoekers en een gemiddelde zaalbezetting van 80 procent voor 35 dansproducties mag editie 2015 geslaagd worden genoemd.

Het festival opende sterk, met het nog altijd ontroerende, perfect geregisseerde May B, waarin Maguy Marin de mens schetst in al zijn schoonheid en tekortkomingen.

Andere vroege hoogtepunten waren Jan Fabres magnum opus Mount Olympus en Stéphane Gladyszewski’s solominiatuur Tête-à-Tête.

In Partita 2 kreeg het publiek luisterles van Anne Teresa De Keersmaeker: in het donker werd Bachs vioolcompositie gespeeld, waarna De Keersmaeker en Boris Charmatz demonstreerden hoe zij luisteren, in een zich ontsluitende choreografie.

Dorothée Munyaneza stortte haar hart uit in een dansvertelling over de Rwandese genocide, die zij, destijds elf, overleefde.

Ook de laatste festivaldagen waren aantrekkelijk. Nauwelijks dans (maar een kniesoor die daarop let) is Singspiele van Maguy Marin en haar zoon David Mambouch, die de solo uitvoert. Met zijn gezicht verborgen achter een scheurkalender met zwart-witfotoportretten van bekende en onbekende mensen, brengt hij een ode aan de expressiviteit van het lichaam. Een ander kledingstuk, schouders die zich rechten, een stapje achterwaarts, en de emotionele lading verandert totaal.

Verrassend, sfeerrijk maar eenzijdig is Weaving Chaos van de Portugese Tania Carvalho. Zij creëerde een exercitie voor twaalf clowneske dansers die in een eb en vloed verkruimelende klassieke dansfrasen uitvoeren. Ze doen dat in uitwaaierende formaties, schilderachtige tableaus of pure chaos.

Een vergelijkbare dwangmatige bewegingsdrift beheerst de zes dansers in OCD Love van Sharon Eyal en Gai Behar. Het stuk is geïnspireerd op het gedicht waarin Neil Hilborn, zelf lijdend aan OCD (obsessive-compulsive disorder), ontstaan en teloorgang van zijn relatie beschrijft.

Steeds weer stokt de geconcentreerde precisie van hun vervreemdende danstaal als verstijvingen en staccato tics de soepele lijnen, de omhelzingen en overgave verstoren.

Gezet op murw beukende tikken en beats (dwangmatig tellen?) toont het fantastisch gedanste OCD Love wil én onvermogen tot samenkomen van even onhandige als virtuoze mensen.