Het land is niet veel meer dan een uitgeknepen spons

Hoe kunnen we de stem van de Grieken negeren als hun toekomst op het spel staat? Marit Pater staat ondertussen te wachten op haar geld.

Nog achttien wachtenden voor me. Mijn gedachten dwalen af. Hoe heeft het zover kunnen komen? Hoe is het mogelijk dat Europese politici ongestoord door blijven schaken terwijl de Griekse mensen na elke zet hun leven stukje bij beetje uit elkaar zien vallen? Mensen zoals jij en ik, mensen met dromen, getalenteerde mensen, mensen die hun kinderen een toekomst willen bieden, mensen die simpelweg op zoek zijn naar dat beetje geluk. Het beangstigt me om te zien hoe economische malaise een volk tot wanhoop kan drijven en hoe gemakkelijk een samenleving gepolariseerd kan raken als gevolg van deze wanhoop. De crisis in Griekenland is inmiddels uitgegroeid tot een soort ‘klassenstrijd’ waarbij de Europees georiënteerde Grieken lijnrecht tegenover hun landgenoten staan die letterlijk niets meer te verliezen hebben.

Nog veertien wachtenden voor me. Waarom blijven Europese politici maar aandringen op het doorvoeren van verdere bezuinigingen terwijl ze met eigen ogen kunnen zien dat Griekenland allang kapotbezuinigd is? Het land is niet veel meer dan een uitgeknepen spons. Waarom willen ze niet inzien dat bezuinigen niet leidt tot economische groei, maar eerder tot economisch verval? En waarom wordt het organiseren van een referendum hevig bekritiseerd door verschillende Europese politici terwijl democratie juist een van de meest gepromote waarden van de Europese Unie is? Hoe kunnen we de stem van de Grieken negeren terwijl de toekomst van hun land op het spel staat?

Nog negen wachtenden voor me. Waarom nemen wij in Noord-Europa vaak klakkeloos de eenzijdige en soms ongenuanceerde berichtgeving van de media over? Waarom hebben wij ineens allemaal een stellige mening over de situatie in Griekenland terwijl ons vermogen om de complexiteit van het probleem te begrijpen eigenlijk tekortschiet? Noch hebben we een idee van het leven van onze Europese medeburgers en hun dagelijkse problemen waar zij ’s nachts van wakker liggen. En waarom vallen wij in dit soort discussies zo snel terug op gemakkelijke stereotypen zoals de welbekende ‘luie Griek’? Deze ongefundeerde kortzichtigheid siert ons niet.

Nog vijf wachtenden voor me. Waar is onze solidariteit en empathie gebleven? Wat is er gebeurd met de Europese mentaliteit: één voor allen, allen voor één? Sinds wanneer is de Europese Unie een samenwerkingsverband in voorspoed en niet in tegenspoed? Ja, er zijn fouten gemaakt in Griekenland en ja, we voelen ons ‘bedrogen’ en we willen ons geld terug. Maar aan het einde van de dag zijn we allemaal Europese burgers. We zouden eens minder hoog van de toren moeten schreeuwen en meer in de Griekse sandalen moeten gaan staan. Wanneer dit niet gebeurt, stort Griekenland niet alleen verder de afgrond in, maar brokkelt de geloofwaardigheid van de Europese Unie ook af.

In gedachten verzonken word ik op mijn rug getikt. Of ik wil opschieten. Terwijl de pinautomaat mijn pinpas schokkerig inslikt, kijk ik over mijn schouder. Achter mij is er een nieuwe rij ontstaan. Achttien droevige en bezorgde gezichten kijken mij aan en ik denk alleen maar: waar denken jullie nu aan?