Er is niets geheims aan Anbangs succes: connecties

Het Chinese verzekeringsconcern dat de verzekeringstak van SNS Reaal kocht, breidt razendsnel uit. Met de juiste beschermheren en connecties gaan alle deuren open.

Volgens Anbang is de verkoop van verzekeringen aan miljoenen Chinezen lucratief, zelfs voor een relatief klein bedrijf. Foto Corbis

De snelle opmars van het jonge Chinese verzekeringsconcern Anbang, dat voor 1 euro alle SNS Reaal-verzekeringstak heeft gekocht, schijnt voor buitenlandse analisten een mysterie te zijn. Voor Chinese media is er niets geheimzinnigs aan het bedrijfje dat in tien jaar is uitgegroeid tot een concern van 100 miljard euro, 30.000 werknemers en 20 miljoen klanten.

Anbangs oprichter en bestuursvoorzitter Wu Xiaohui (49) is niet alleen een zakelijke stoomwals, maar ook een ondernemer met de best denkbare politieke en familiale connecties. Hij behoort door zijn huwelijk met een kleindochter van een van de grondleggers van het hedendaagse China, Deng Xiaoping (1907-1997), tot een invloedrijke politieke familie.

In het staatskapitalistische China zijn relaties (‘guanxi’) van doorslaggevend belang en zijn particuliere bedrijven kansloos zonder beschermheren die uitsluitend op basis van hun naam deuren geopend kunnen krijgen. Anbang-baas Wu blijkt zeer bedreven te zijn in die kunst, want hij heeft ook nauwe zakelijke en vriendschappelijke banden met andere invloedrijke politieke families. Zonen en dochters van een van Mao Zedongs belangrijkste legercommandant en van een voormalige premier zijn direct of indirect bij Anbang betrokken.

Vragen niet hardop stellen

De kinderen van de revolutionaire strijders van het eerste uur worden de „rode prinsen” genoemd en duiken op als investeerders of leden van raden van bestuur. Hoe invloedrijk zij zijn, blijkt uit het feit dat een van hen, Xi Jinping, in 2012 partijleider en president werd. Xi’s vader was ook een loyale medewerker van Deng Xiaoping; volgens Chinese media beschouwt Xi Anbang als een voorbeeld van een geslaagde Chinese particuliere onderneming.

Door deze connecties wist Wu Xiaohui, die begon als verkoper van Duitse Volkswagens en autoverzekeringen in Shanghai en de havenstad Ningbo, zich een weg te banen door de bureaucratische jungle van staat en partij. „Anbang en Wu zijn ongelofelijk goed in het bespelen van de bureaucratie omdat zij over de allerbeste connecties beschikken”, aldus het weekblad Caixin. Doorgaans zijn de Chinese verzekerings- en beursautoriteiten uiterst terughoudend met het verlenen van vergunningen aan beginnende verzekeringsbedrijven, maar Wu wist normale en wettelijke wachttijden van acht tot tien jaar te verkorten naar vier, vijf jaar.

Vanaf 2010 mocht Anbang investeren in drie grote regionale banken en een investeringsfonds voor rijken oprichten. De Chinese media vergelijken Wu’s aanpak met die van de Amerikaanse investeerder Warren Buffet. En de Chinese censuur verbiedt iedere speculatie over Wu’s huwelijk met de kleindochter van Deng Xiaoping. Dat huwelijk zou op de klippen zijn gelopen, maar omdat hij de vader is van Deng Xiaopings achterkleinzoon blijft de familieconnectie van belang. Ook vragen over de risico’s die Wu neemt met geleend geld en twijfels over zijn internationale strategie mogen niet hardop worden gesteld.

De roep op meer duidelijkheid over de financiële huishouding van Anbang, de werkelijke eigendomsverhoudingen en de uitbreidingsplannen klinkt op het internet steeds luider, zeker nu Anbang op internationaal overnamepad is gegaan. De verbazing was groot toen Wu in oktober 2014 voor 1,9 miljard dollar (1,7 miljard euro) het Waldorf Astoria New York en aanpalende winkelpanden kocht van Hilton. Over de financiering van deze en andere buitenlandse aankopen zegt Anbang niet meer dan dat het verkopen van verzekeringen aan miljoenen Chinezen lucratief is, zelfs voor een betrekkelijk kleine speler. China Life is met 25 procent de grootste, gevolgd door PingAn met 14 procent en Anbang met 3,6 procent. Ook weer dankzij politieke connecties heeft Anbang het voor elkaar gekregen dat de grootste banken, waaronder de Bank of China en Agriculture Bank of China, verplicht zijn verzekeringen van Anbang te verkopen.

Voorbeeld voor Griekenland

Inmiddels zijn Wu en Anbang – dat ‘brenger van vrede en stabiliteit’ betekent – ook in de Europese financiële wereld bekende namen aan het worden. Na de aankoop van het Waldorf Astoria-complex kwamen het Belgische verzekeringsbedrijf Fidea en de Delta Lloyd Bank in Brussel in Chinese handen, gevolgd door de verzekeringstak van het Nederlandse SNS Reaal. Weliswaar betaalt Anbang voor de verzekeringstak van Reaal maar een symbolische euro, maar Wu heeft toegezegd ruim 1,35 miljard euro in het verliesgevende bedrijf te pompen. De koop van Reaal is in de Chinese media luider toegejuicht dan de koop van Waldorf Astoria. Volgens een Chinese verzekeringsanalist moet Anbang zich beperken tot deals in in sectoren waar het verstand van heeft. Anbang lijkt zich de kritiek aan te trekken, want het aast op de Portugese staatsbank Novo Banco. Anbang zou de favoriete partij zijn, het deed met 4,2 miljard euro het hoogste bod. Eerder verkocht Portugal elektriciteitsbedrijf Energias de Portugal aan een Chinees bedrijf. Volgens de Chinese zakenkrant Economische Tijden is de wijze waarop Portugal staatsbedrijven heeft geprivatiseerd en de staatsfinanciën op orde aan het brengen is door verkoop van staatsbedrijven aan steenrijke Chinese kapitalisten een voorbeeld voor Griekenland. Verwacht wordt dat Anbang en andere Chinese ondernemingen klaarstaan om Griekse banken en verzekeraars over te nemen. Hoe Wu Xiaohui daar zelf over denkt is niet bekend, want hij doet geheel in Chinese stijl liever zaken in stilte, precies zoals Deng Xiaoping zijn landgenoten adviseerde.