Een methode voor veilige anorexia

Zondagavond zat Leontien van Moorsel bij NOS Studio Tour. Het thema van de uitzending was: eten. Leontien weet alles van eten op topsportniveau. Beter is het te zeggen dat ze alles weet van niet-eten op topsportniveau. Haar vermageringsdwang bracht haar ooit op de rand van de afgrond. Nu helpt ze anderen hun eetstoornissen te overwinnen.

Ze vertelde dat ze vroeger met 14 blikjes sperziebonen in haar koffer naar de Tour voor dames vertrok. Elke avond maakte ze één blikje open. Een beetje zout en kaneel erover, en smullen maar. Opwarmen was niet nodig. Ze at alleen op haar kamer. Die onbetrouwbare hotelkoks deden toch overal olie bij.

Wat licht is, vliegt verder, zo luidt al jaren het adagium in de sinistere wereld van het skispringen. Daar behoort het verdragen van een eetstoornis tot intrinsiek talent. Wat licht is, klimt sneller, is het relatief moderne adagium in de professionele wielersport. Het is nog waar ook.

Leontien maakt zich zorgen om Chris Froome. Froome vindt zij niet meer om aan te zien. Transparant als een boomblad is hij; dat kan niet goed gaan op termijn. Froome ziet er inderdaad uit als een afgewaaide tak. Ikzelf ben niet zo bang voor Chris Froome. Bij Team Sky hebben ze klaarblijkelijk de methode voor een veilige anorexia ontdekt.

De eega van een profrenner vertelde me eens vol afgrijzen over de kookinstructies die ze van manlief had gekregen. Het geraamte dat ze ’s nachts tegen zich aan voelde vond ze zo griezelig dat zij, als hij even niet keek, precies zoveel vetten toevoegde aan zijn maaltijd dat het nog net niet opviel.

Als wielrenners vallen breken ze meteen wat. Dat is niet altijd zo geweest. Duidelijk is dat een ondeskundige en al te drastische vermagerpoging leidt tot osteoporose. Hier win je een fractie, daar verlies je alles. Als schansspringers zijn wielrenners vrijwillige bejaarden.

Het komt er nog van dat de internationale wielerunie een grens gaat stellen aan het vetpercentage. Beneden de pakweg 7% levert een koersverbod op. De slaven van de weg zullen er stiekem dankbaar voor zijn, of anders wel hun echtgenotes.