Brieven

Zo uniek is die chipkaart niet

De ov-chipkaart een unicum. Borstklopperij. „Geen ander land dan Nederland heeft een chipkaart als vervoersbewijs voor het hele openbaar vervoer.” Schrijver Anton Goegebeur is kennelijk nooit in Turkije geweest. In Istanbul, met iets minder inwoners dan Nederland, bestaat een dergelijk systeem al vele jaren. Met een chipkaart zonder minimumsaldo kan je je daar laten vervoeren met de sneltram, de lightrail (Sirkeci-Halkali), de trein (Haydarpasha-Gebze), de metro en de veerponten over de Bosporus.

Alleen inchecken is nodig. Uitchecken hoeft niet, is onnodig. Wat een gemak. Nederland kan daar nog veel van leren. Overal in de stad kun je de kaart opladen en dan komt nog het belangrijkste voordeel: de kaart is niet persoonsgebonden. Dus handig voor toeristen. Al ben je met z’n vijven, je hoeft maar één kaart te kopen. Een checkt in en overhandigt de kaart aan de volgende. Dat die kaart veel minder kost dan de Nederlandse chipkaart (€ 7,50) is nog zo’n voordeel.

Minder meereizen mogelijk

Volgens Balen van al dat inchecken en opladen (10/7) benadrukt NS dat reizigers nog steeds een e-ticket kunnen kopen als alternatief op de ov-chipkaart. Dat klopt. Maar ik wil er wel op wijzen dat NS met de invoering van de verplichte ov-chipkaart tegelijk ook het e-ticket met meereiskorting heeft afgeschaft.

Indien NS reizigers daadwerkelijk meer keuze wil bieden, voer dan ook gewoon dat e-ticket met meereiskorting weer in. Handig voor de incidentele reiziger of de buitenlandse meereiziger zonder ov-chipkaart. Of moeten deze mensen ook aan de verplichte chipkaart met bijbehorend minimumsaldo om de kas te spekken?

Oscar van Wel

Griekenland

Politici niet grootmoedig

In haar column over de Griekse crisis zegt Marike Stellinga (11/7) behartenswaardige zaken die kennelijk nog niet bij alle politici zijn doorgedrongen. Maar dat van de kant van het IMF en de EU-politici ‘immense grootmoedigheid’ vereist zal zijn, geloof ik niet. Grootmoedigheid is een morele deugd die van politici niet verwacht kan worden. Daar zijn ze niet voor gekozen. En om van banken grootmoedigheid te vragen, is helemaal van de zotte.

Zij hebben destijds bewust aan Griekenland onverantwoord hoge leningen verstrekt en daarvan flink geprofiteerd.

Wat wel verwacht mag worden is realisme, afleggen van ideologische verblinding en kortetermijndenken. Gezond verstand en realisme hadden de politici die destijds Duitsland de helft van haar schulden kwijtscholden. Uiteindelijk bleek dat ook tot ieders voordeel.

E.J. Dorhout Mees

Europa zal moeten bloeden

Dat het fonds van 50 miljard per se in Griekenland moet worden gevestigd is een teken aan de wand. Dit nog los van het feit dat de te privatiseren bezittingen van de Griekse staat lang geen 50 miljard waard zijn, zoals de NOS-correspondent signaleerde.

Het geeft aan dat Griekenland niet echt van plan is om voldoende zekerheid te bieden ‘in ruil voor’ de nieuwe EU-miljarden. Hoe zou dat ook kunnen, nu wij weten dat de premier en tweederde van het Griekse volk ‘nee’ hebben gezegd. Zij zullen zich niet gebonden voelen aan een akkoord dat zij ervaren als onder dwang gesloten. En natuurlijk moeten de EU-landen, dus ook Nederland, daar uiteindelijk wel voor bloeden, inclusief al die Nederlandse burgers die het nu al zwaar te verduren hebben. Mogen wij ook een referendum?

A.Hoekstra-Wagemans Voormalig sociaal advocaat

De logica van de sofisten

Al meer dan 2500 jaar zijn de Grieken meesters in het slim redeneren. In de tijd van Plato kende men de ‘sofisten’, ‘advocaten’, die erop uit waren om door ingenieuze argumentaties gelijk te krijgen, ongeacht of ze ook werkelijk gelijk hadden.

Recentelijk zien we dat verschijnsel terug in de Griekse politiek. Men organiseerde een referendum over hervormingsplannen die door Europa werden geëist in ruil voor financiële steun. De eerste minister, Tsipras, legde aan het volk de volgende vraagstelling voor: vinden jullie dat ik moet doorgaan met onderhandelen of vinden jullie dat ik niet moet doorgaan? De antwoordmogelijkheden waren ‘ja’ of ‘ nee’. Zei men ‘ja’, dan betekende dat dat hij kon doorgaan. Zei men ‘nee’, dan betekende dat ook dat hij kon doorgaan. Immers, men zei ‘nee’ op de vraag of hij niet kon doorgaan.

Peter Klep

Hou op over ‘de Grieken’

„De Grieken”. Houd erover op. Nederlandse media hebben collectief de gehele Griekse bevolking op de korrel, hoewel de Griekse regering of Griekenland bedoeld wordt. „De Grieken” betekent een stigmatisering, waarmee in Nederlandse nieuwsverslaggeving, ook in NRC Handelsblad, gemakshalve een heel volk wordt weggezet. „Onbetrouwbaar volk”.

„De Grieken” likken net als „de Nederlanders” de wonden van fouten van hun regeringen. Zo hebben „de Nederlanders” een schuld opgelopen door de aankoop van ABN Amro, de Betuwelijn, de verzakkende HSL, het Fyra-debacle, foute overheidssoftware enz. Ik draag daar persoonlijk geen schuld aan, wil er ook niet generaliserend op worden aangesproken. Ik pleit daarom voor een duurzaam en exclusief gebruik van de term „Griekenland”.

Gert Ruijer

Verminderen CO2-uitstoot

Effectievere oplossingen

Hoe kunnen we de CO2 in 2020 verminderen, vraagt NRC (8/7). Genoemd wordt wel de kilometerheffing, maar niet de kolenheffing of een hoger tarief voor grootverbruikers. Ook de voorbeeldfunctie van de vaste lasten zelf blijft buiten beeld. Voor de eigen panden, maar ook voor de ondersteunende organisaties als scholen, cultuur, sport kunnen de vaste lasten inzichtelijk maken hoe hoog het energieverbruik is, vergeleken met vergelijkbare panden en eerdere jaren op een begrijpelijke wijze, dus niet met vage labels. De vaste lasten kunnen het voorbeeld geven en zo anderen aanmoedigen.

Een hoger grootverbruikerstarief maakt energiebesparing gemakkelijk winstgevend en daarmee aantrekkelijker. Dat lijkt effectiever dan vermindering van afval – genoemd wordt een daling van 6 procent zonder dat de haalbaarheid aannemelijk wordt.

Roland Haffmans

IS blijvertje

Vergelijking gaat mank

Paul Aarts stelt terecht dat we erop moeten rekenen dat IS een blijvertje is. Toch gaat, wat de toekomstige positie van IS in de internationale diplomatie betreft, zijn vergelijking met het laat, maar uiteindelijk toch erkennen van de communistische regimes in Rusland, China en Cuba indertijd niet op. Om drie redenen.

1. Het betrof daar geen nieuwe ‘illegale’ staten, maar nieuwe regimes in bestaande, erkende soevereine staten (die ook van een bestaand diplomatiek netwerk gebruik konden maken).

2. In het verlengde daarvan: deze nieuwe regimes predikten wel de revolutie, maar wilden niet de bestaande statenorde opblazen door een nieuw wereldrijk te stichten.

3. In het verlengde daarvan: IS vertoont nog geen enkele aanstalten om zelf door wie dan ook in de ongelovige buitenwereld erkend te willen worden, en door zo'n erkenning automatisch gedwongen te worden op basis van wederkerigheid ook de legitimiteit van alle andere, ongelovige staten te erkennen.

Thomas von der Dunk

Dan nazisme ook erkennen

De essentie van Paul Aarts’ weekendopinie (11/7) is, dat als een beweging succesvol blijkt te kunnen voortbestaan of zelfs uitbreiden, hoe wreed zij ook moge wezen, we haar maar beter kunnen erkennen in de hoop dat zij zich geleidelijk zal aanpassen aan heersende normen en praktijken. Op basis van die opinie hadden we dus in de periode 1933-1945 moeten overwegen om het nazisme te erkennen?

Theo Pols

100 procent halal

Slachting op luchtige toon

Mijn weekendabonnement bevalt uitstekend. Prima commentaren en redelijk objectief. Waar ik mij wel bijzonder aan stoorde is uw frank en vrolijk artikel over „100% hip halal” (11/7). Op luchtige wijze schetst u een situatie waarin dieren op afschrikwekkende en barbaarse wijze worden geslacht om een reden die geen verstandig mens kan uitleggen. Ik denk dat u daar veel lezers onnodig mee kwetst. Het hoort niet thuis in een luchtig artikel over een moderne islam. Met deze praktijken bestaat die namelijk niet.

René Dam

Correcties en aanvullingen

Asielaanvragen

In Iedere werkdag 540 asielaanvragen in Europa (10/7, p. 4) is een rekenfout gemaakt. Het juiste aantal is 4.000 asielaanvragen per werkdag.