Column

Genadeloos getrainde verkopers

Voor een kinderwagen gingen we naar Babypark Zaandam, dat pretendeerde de grootste en goedkoopste babywinkel van Europa te zijn. Het eerste klopte, om de tweede bewering kan je alleen maar lachen. De medewerkers van Babypark – de heren in het zwart, de dames in het roze – bleken genadeloos getrainde verkopers die perfect wisten hoe de hormonen te bespelen. Je was kansloos en dat gevoel bekroop je meteen na binnenkomst. Het assortiment was er zo groot dat je niet op eigen houtje een keuze kon maken.

Naar de kassa voor deskundige hulp die ruimschoots aanwezig, maar niet beschikbaar was. Ze werkten met een wachtlijst waarop al dertien ‘families’ stonden. Dertien!

Ik werd gesust met de mededeling dat de tijd om vloog als je ‘een route’ liep en kreeg een stencil waarop ongeveer honderd ‘praktische’ items stonden. Onderweg overal zwangere vrouwen die opkomende koopimpulsen niet meer in bedwang hadden. Voelend aan stofjes, ontroerd door de aanblik van weer een wiegje.

Nadat de opgegeven naam was omgeroepen vielen we in handen van een verkoopster die omdat we ‘een goede kinderwagen’ zochten maar meteen bij het duurste merk begon. Ik had nog nooit iemand zoveel verschillende kinderwagens zo snel in en uit zien klappen. Vooral die van het merk Stokke klapten lekker in en uit, maar die waren dan ook het duurst.

Na twaalf kinderwagens, het in- en uit klappen kostte steeds meer moeite, met bijbehorende testritten over een pad waar tegels, grind en zand elkaar afwisselden, legde onze verkoopster een met knikkers gevulde zak in een kar, die ze liefdevol toedekte. Dat was onze baby, en voelden we nu zelf het verschil tussen wieltjes met en wieltjes zonder echte lucht?

Toen er eindelijk een keuze gemaakt was botsten we op een ander stel, dat zich ongevraagd met de situatie begonnen te bemoeien.

„Die hadden we bijna gekocht”, zei de vrouw over onze kinderwagen, „maar we vonden hem een beetje wiebelig.”

De verkoopster hield op met het invoeren van onze bestelling en zei dat „wiebelig inderdaad soms vervelend voor een kind kan zijn”, waardoor de vriendin toch met het iets duurdere, eerder wegens ‘te massief’ afgekeurde model over het testpad wilde.

Dat werd ’m dan toch.

Toen de kleur nog. De verkoopster kon het niet-bestaande ‘zwart melange’ adviseren, dat een paar tientjes duurder was maar waarbij we dan wel een gratis verzorgingstas van een ander merk in een andere kleur kregen.

„Wij hebben beige”, zei de vrouw die er bij was komen staan, waarop onze verkoopster snel anticipeerde door te zeggen dat het met die kleur snel ‘een smeerboel’ zou kunnen worden, waardoor ze met één opmerking ook het andere stel toch nog aan de duurste kinderwagenstof hielp.