Gaga als diva van de vingerknipjazz

Paolo Nutini in vlammende vorm en Lady Gaga als diva. Er was veel te genieten in de NSJ-poproute, al miste die ook pit en urgentie.

D'Angelo wil het publiek horen. Foto Andreas Terlaak

Paolo Nutini zei het tijdens zijn optreden zaterdag op de 40ste editie van North Sea Jazz zo: „You may have guessed it, but there is not much jazz here.” De Schotse zanger trok er een semi-verontschuldigend gezicht bij. Het was een nonchalant maar raak statement. Wie alle popartiesten overslaat op North Sea Jazz, mist veel moois. Nutini zelf was bijvoorbeeld in bloedvorm. Hij beheerst zijn sfeerbepalende instrument – die mooie, rauwe en kleurrijke stem – geweldig en imponeerde met onder meer een bezielende vertolking van ‘Iron Sky’.

Traditioneel is er in de poproute van het festival veel te ontdekken maar het hield dit jaar niet over, in een programma met veel namen op herhaling en vaak een gebrek aan pit en urgentie. Er waren simpelweg te weinig popartiesten die op dit moment geweldig nieuw materiaal hebben of grote, verrassende namen uit het verleden. De wegens stemproblemen in de soep gelopen Chaka Khan Hits-revue in de grootste zaal, valt op North Sea Jazz al jaren tegen.

Maar de hoogtepunten die er waren, waren van grote klasse. Opvallend goed was Lianne La Havas, de 25-jarige Britse singer-songwriter die in korte tijd is uitgegroeid tot een fenomenale headliner; een virtuoze zangeres met sterke liedjes die een immense, propvolle zaal blijvend kan boeien met slechts haar dynamische zang - vaak teder en fluisterzacht, en dan ineens vol kracht. Ze bracht nummers als ‘Age’ en ‘No Room For Doubt’ gisteren kalm en converserend en vulde de zaal regelmatig met alleen haar trefzekere stem en gitaar.

De 29-jarige popdiva Lady Gaga nam vrijdag met de 88-jarige crooner Tony Bennett een zeldzaam afgeladen Maas-zaal overtuigend mee naar lang vervlogen tijden, met hun vertolkingen van jazz-standards waarmee ze begin dit jaar een Grammy Award wonnen. De chemie tussen crooner en popzangeres was aantoonbaar en leverde vocaal een mooie balans op tussen de verrassend krachtige klassieke zang van Lady Gaga en de wat breekbaar geworden nachtclubstem van Bennett - de levende geschiedenis zelve die in zijn strakke jasje anekdotes oplepelde over Frank Sinatra en Charlie Chaplin.

Met D’Angelo stond diezelfde dag de grootste soulman van nu op het podium. Hij spon zijn funky jamsessies soms zo lang uit dat er helaas weinig ruimte was voor een ruimere selectie van zijn actuele topmateriaal. Het niveau van D’Angelo’s band is ongekend, het is geweldig om die ritmesectie te horen grooven en in een nummer als ‘Betray My Heart’ klonk zijn falset indrukwekkend, maar het collectief heeft betere optredens gegeven. Ook Mary J. Blige was eindelijk weer live te zien in Nederland. Het bleef in een concert vol vaart een gouden combinatie: strakke, funky hiphopgrooves met galmende drums, vlammende harmoniezang, en de gloedvolle karakterstem van Blige als stoere frontvrouw.

Een dag later sloot John Legend af – zichzelf het ene moment begeleidend vanachter de vleugel en dan weer voluit knallend met zijn stomende soulensemble. De 25-jarige Leon Bridges debuteerde die dag in een afgeladen Congo-tent. Zijn geraffineerde, stijlvolle retro-soul kreeg live wat meer eigen karakter maar bleef nog wat vlak. Laura Mvula opende gisteren het programma met het Metropole Orkest – die combinatie maakte haar soul soms sprookjesachtig maar in intiemere nummers zat de opsmuk van het orkest vooral in de weg.