Mosselwater

Chablis heeft de naam oesterwater te zijn. Als bewijsvoering dient het plaatselijke terroir jurassien, 180 miljoen jaar geleden ontstaan toen de noordelijke Bourgogne nog zee was.

Zodoende dienen de destijds al aanwezige oesters thans als kalkondergrond voor de druivenstokken. En het is juist deze gefossiliseerde vorm van kannibalisme die heeft geresulteerd in het unieke, droge, subtiel-frisse, knisperende karakter van Chablis dat voor zo’n fijn mondgevoel zorgt alvorens het diertje naar binnenglijdt. Aldus het impresariaat.

Zekers. Maar ik drink er toch liever Muscadet bij. Nee, niet vanwege voordeliger. Maar vanwege zilter en strakker. Dichter bij huis. Dichter bij zee. Maar laat de beestjes nu sowieso maar even op de oesterbank zitten. Want de r van oester zit niet in de maand. Zijn ze melkig.

We richten thans de aandacht op mosselen. Het seizoen is afgelopen week net voor geopend verklaard. Dat geldt voor de beestjes zelf eveneens. Zo ook voor de flessen wijn. Welke zullen we doen bij de ‘klassieke’ bereiding? Muscadet staat al weer klaar. Kan overigens.

Maar ik zou eens een Duitse witte uit Franken kiezen. Eentje van Weingut am Stein. Vorig jaar proefde ik deze Silvaner al eens bij mosselen.

Licht, droogcrèmig, aards, rooksliertje.

Kleine appeltjes, walnoot, zachte bitters en milde zuren.

Biodynamisch tot ons gekomen bovendien. En jazeker, kan uitstekend bij mosselen.

De naam deed het eigenlijk al een beetje vermoeden: Weingut am Stein 2012, Silvaner ‘Muschelkalk’.

De Wijntherapeut. € 10,95