Djoko weet de weg naar rust en wierook

Titelverdediger en finalist Novak Djokovic is de bekendste bezoeker van de boeddhistische tempel van Wimbledon.

Zes boeddhistische monniken schuiven vrijdagochtend rond elf uur aan voor hun uitgebreide lunch, een tafel vol rijstgerechten. Een gesprekje over de bekendste bezoeker van hun boeddhistische tempel, Novak Djokovic, moet wachten tot na het eten, zegt de bediende. De lunch is er ook voor de rust. Net als even verderop bij Wimbledon draait het hier om onveranderbare tradities.

De Buddhapadipa Temple ligt verscholen in de wijk Wimbledon, ingeklemd tussen de bossen en een meertje. De tuinvrouw geeft de planten water, wierook hangt rond, binnen wordt gemediteerd – schoenen uit. Wat een contrast met het gebeuk later op de dag op het centercourt op tien minuten lopen. Djokovic verslaat in de halve finale de Fransman Richard Gasquet (7-6, 6-4 en 6-4), zondag wacht de finale tegen Roger Federer, die vrijdag Andy Murray versloeg.

Afsluitend gezang klinkt in het verblijf van de monniken na het verorberen van de meloen en taart. „Hoe kan ik je helpen?” vraagt de jonge monnik Phra Nirut Kittikuno (26). Novak Djokovic dus. De nummer één van de wereld en titelverdediger op Wimbledon bezoekt de tempel geregeld om te mediteren, vertelde hij twee jaar geleden.

Hij kan er ontsnappen aan de hogedrukpan op Wimbledon. „Je hebt hier te maken met een enorme hoeveelheid druk en stress, dus je moet een plek hebben waar je weet dat jezelf kan uitschakelen en de batterij kan opladen.” Kittikuno vertelt dat Djokovic vorig jaar nog onder een boom mediteerde. „Zo’n tien minuten, maar dat is eigenlijk te kort.”

Op een bordje in de tuin naast de tempel staat een boeddhistische wijsheid, het lijkt geschreven voor Djokovic, mentaal ijzersterk en specialist in het terugvechten uit onmogelijke posities. „Al overwin je duizend man in de strijd, degene die zichzelf overwint, is de ware krijger.”

De Serviër verbleef in de afgelopen jaren in een appartement pal naast het boeddhistische centrum, gebouwd in 1976. Maar dit jaar zit hij in een andere woning. Waarschijnlijk is dat de reden dat ze hem de afgelopen twee weken nog niet hebben gezien in de tempel, zegt Kittikuno.

Gaat Djokovic de tempel nog voor de finale bezoeken? „Nee. Ik ben dit jaar alleen een keer geweest voor het toernooi begon”, zei hij vrijdag.

Wellicht dat zijn gebrek aan meditatiesessies deze dagen het wat ruwe gedrag van Djokovic op de baan verklaart. Ook gisteren schold hij weer geregeld, op zichzelf of richting zijn box met daarin coach Boris Becker.

Eerder deze week was er een rel rond een ballenmeisje: in de slopende zware vijfsetter tegen de Zuid-Afrikaan Kevin Anderson schreeuwde hij fel om een handdoek, tot schrik van het meisje. Djokovic kon niet anders dan haar twee dagen later zijn excuses aanbieden.

Monnik Kittikuno is het incident niet ontgaan. „Als je de nummer één van de wereld bent en je staat achter, is het moeilijk om je gedachtes te controleren. Als hij meer aan meditatie zou doen, kan hij zichzelf waarschijnlijk beter controleren”, zegt hij. Dan lachend. „Dus hij zou hier vaker moeten komen.”

De negatieve publiciteit die opkwam na het voorval met het ballenkind is precies wat Djokovic wil voorkomen. „Hij voelt die rol van nummer één van de wereld, hij wil de ambassadeur van de sport zijn. Hij wil een zo goed mogelijke jongen zijn, een goed imago hebben”, zegt de Kroatische oud-topspeler Ivan Ljubicic, een goede vriend van Djokovic. De twee trokken tien jaar geleden een seizoen samen op, onder coach Riccardo Piatti.

Djokovic mist bij het grote publiek de natuurlijke uitstraling die Roger Federer wel heeft. „Novak moet er meer voor werken”, zegt Ljubicic. En het patriottische gedrag van de Serviër – het geklop op zijn hart na een belangrijk punt – helpt daar niet bij.

„Novak is een mondiale ster, maar hij verbindt zichzelf misschien te veel met Servië”, zegt Ljubicic. „Daarom zien mensen hem misschien meer als een Serviër dan een wereldwijde ster.”